ส่วนร่างก็พุ่งอัดใส่พื้น ทำให้พื้นอิฐสั่นสะเทือนรุนแรง
“ไอ้เวรเอ๊ย! เหตุใดจึงยังไม่เลิกราอีก!”
ผู้ฝึกตนชุดดำยันกายลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก ดวงตาส่อแววคลุ้มคลั่ง “ไอ้ก้อนเหล็กเวรนี่ ถ้าคิดว่าล้มข้าได้ก็ลองดูแล้วกัน!!”
ดวงตาสีม่วงของเจ้าขาวเป็นประกาย แต่ร่างของมันกลับหยุดชะงักอยู่กลางอากาศ
ม่านตาของถังอิ่นหดแคบทันที จูเยวี่ยเองก็เช่นกัน ส่วนโม่หลินนั้นระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นด้วยความตื่นเต้น
ในที่สุดไอ้หุ่นเชิดนี่ก็หยุดทำงานเสียที!
ผู้ฝึกตนจากลัทธิอสุราเงยหน้าขึ้นหัวเราะด้วยน้ำเสียงชั่วร้ายสุดขีด ผมของเขาหลุดลุ่ยไม่เป็นทรง ส่วนดวงตาก็เต็มไปด้วยความประสงค์ร้าย เขากวัดแกว่งหอกยาวในมือแล้วกระแทกมันลงพื้น ก่อนกระโจนเข้าหาเจ้าขาว ตั้งใจจะเสียบทะลุร่างของมันให้เป็นรู
เขาหมายมั่นปั้นมือเอาไว้ว่าจะแทงร่างเหล็กของหุ่นเชิดตรงหน้าให้พรุนเหมือนรังต่อเลยทีเดียว
พลังปราณของเขาอัดแน่นอยู่ในหอกโดยไม่คิดออมแรงแม้แต่น้อย
ก่อนหน้านี้เขาไม่สามารถตอบโต้เจ้าขาวกลับได้ จึงรู้สึกเหมือนถูกปู้ยี่ปู้ยำไม่เหลือชิ้นดี อย่างไรเสียเขาก็เป็นถึงขั้นนักพรตยุทธการ ตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยรู้สึกไร้น้ำยาถึงเพียงนี้มาก่อนเลย
