ทหารลำดับสามแห่งเมืองประจิมเร้นลับกำลังจะแดดิ้นตายลง ณ อึดใจนี้ใช่หรือไม่
วืด!!!
ตอนที่หอกกำลังจะเข้าปะทะร่างเจ้าขาว แสงสีม่วงในดวงตาของหุ่นโลหะก็กลับมาเจิดจ้าอีกครั้ง แสงนั้นระเบิดออกมาเหมือนเมฆยามเย็นที่ถูกแสงอาทิตย์อัสดงย้อมป้ายจนเป็นสีชมพู ทำให้ผู้ฝึกตนจากลัทธิอสุราตาแทบบอด
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!
คมมีดฟาดลงมาพร้อมเสียงหวีดหวิว ผู้ฝึกตนจากลัทธิอสุราพลันรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่เกิดจากคมมีดทันที ร่างของเขาแทบถูกตัดเป็นสองซีกด้วยฤทธิ์ของมีดเล่มคม
หอกยาวตกลงด้านล่างอย่างไร้ทางต้าน ส่วนร่างของเขาก็กระแทกลงกับพื้นอย่างแรง
“เป็นไปได้อย่างไรกัน! เหตุใดไอ้หุ่นเชิดนี่จึงยังขยับได้!”
ดวงตาของเขาทั้งคลุ้มคลั่งทั้งตกใจ
ชายชราเงยศีรษะขึ้นมองเจ้าขาวที่กำลังกวัดแกว่งมีดแล้วพุ่งเข้าใส่เขาอีกครั้ง
ไกลออกไปไม่มาก จู่ๆ กิ้งก่ายักษ์ลิ้นยาวยืดก็ถลนตา มันอ้าปากกว้าง จากนั้นลำแสงสีทองของกระบี่ก็เรืองรองออกมา ตามมาด้วยกรามของเจ้ากิ้งก่าที่ระเบิดจนไม่เหลือชิ้นดี
เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณพร้อมเสียงร้องโหยหวนของกิ้งก่ายักษ์
เงาหนึ่งกระโจนออกมาพร้อมฝอยเลือดที่ฟุ้งกระจาย
ร่างโปร่งที่กำลังถือมีดทำครัวขนา
