สีใบพร้อมกองไฟที่กำลังเผาไหม้อยู่ด้านล่างดึงดูดสายตาของคนทั้งสาม จมูกจดจ่ออยู่กับกลิ่นที่หลั่งไหลออกจากหม้อ แล้วก็ตระหนักได้ว่าเจอต้นตอกลิ่นอาหารอร่อยในที่สุด
“เขาใช้กระทะสี่ใบพร้อมกันในการทำอาหาร หัวหน้าเว่ย มีพ่อครัวฝีมือเยี่ยมอยู่ในกองทหารของเราด้วยหรือ” จูเยวี่ยอุทานด้วยความชื่นชม คนผู้นี้ทำอาหารด้วยกระทะสี่ใบ กลิ่นของอาหารในกระทะแต่ละใบเข้มข้นจับใจยิ่ง ทักษะของคนผู้นี้…ยอดเยี่ยมเกินบรรยายไปแล้ว
“ศิษย์พี่ เรามาชิมกันเถอะ กลิ่นของอาหารตรงหน้าชวนน้ำลายสอเกินไปแล้ว”
จูเยวี่ยเงยหน้าขึ้นพลางมองหน้าถังอิ่น ทว่านัยน์ตาดำของแม่ทัพกลับหดแคบลงทันทีที่ได้เห็นสีหน้าแปลกแปร่งของอีกฝ่าย
ถังอิ่นไม่ได้มองไปยังกระทะทั้งสี่แต่อย่างใด และดูราวกับไม่ได้ใส่ใจกลิ่นหอมหวนของอาหารอีกต่อไป แต่สายตาของจอมยุทธ์หนุ่มกลับจับจ้องไปยังชายร่างโปร่งในมือถือกระบวยที่กำลังเดินไปเดินมาระหว่างกระทะทั้งสี่ใบด้วยท่วงท่าแสนสบายใจ
