ทำอะไรให้พวกเรากินน่ะ กลิ่นสุดยอดดีจริงๆ!”
เว่ยต้าฝูกำลังตกอยู่ในภวังค์ตอนที่จูเยวี่ยพาถังอิ่นเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง จูเยวี่ยพึงพอใจในฝีมือการทำอาหารของเว่ยต้าฝูไม่น้อย ดูเหมือนครั้งนี้หัวหน้าพ่อครัวจะงัดสูตรเด็ดออกมาทำ เขาคงรู้ว่าตอนนี้เหล่าทหารกำลังขวัญเสียขนาดไหน จึงใช้อาหารอร่อยมายกขวัญกำลังใจรวมทั้งกำลังกายของทุกคน… เป็นความคิดที่ดีเยี่ยม ช่างเป็นคนที่พึ่งพาได้จริงๆ!
แม่ทัพจูมาที่นี่ทำไมกันนะ เว่ยต้าฝูตื่นตระหนกเมื่อเห็นจูเยวี่ยเดินตรงมาหาตน ใบหน้าของหัวหน้าพ่อครัวดูกระอักกระอ่วนพลางรีบโยนสิ่งที่อยู่ในมือทิ้งไป แล้วเดินตรงไปหาผู้เป็นแม่ทัพทันที
“ต้นตอของกลิ่นไม่ได้มาจากที่นี่” ถังอิ่นปรายตามองเว่ยต้าฝูแว่บหนึ่งแล้วก็ไม่ได้สนใจอีกฝ่ายอีก เขาทำจมูกฟุดฟิด จากนั้นก็ออกเดินตามหาต้นตอของกลิ่นต่อ
นัยน์ตาของจูเยวี่ยฉายแววเก้อเขินอยู่ครู่หนึ่ง เขาคิดในใจขณะเดินตามหลังถังอิ่นไป ‘ไม่ใช่อาหารของเว่ยต้าฝูหรอกรึ ในโรงครัวประจำกองทหารมีคนฝีมือดีกว่าเขาด้วยหรือนี่’
ความขุ่นเคืองปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเว่ยต้าฝูชั่วขณะ ต้องเป็นเจ้าเด็กนั่นอีกแล้วแน่ๆ
ถังอิ่นเอามือไพล่หลังพลางเป็นฝ่ายเดินนำ จูเยวี่ยกับเว่ยต้าฝูเดินตามพร้อมสอดส่ายสายตาหาต้นตอของกลิ่น
หลังจากเดินผ่านกระโจมหลังแล้วหลังเล่า ดวงตาของพวกเขาก็เป็นประกายขึ้น ดูเหมือนว่าในที่สุดพวกเขาก็หาต้นตอกลิ่นหอมหวนที่อบอวลไปทั่วค่ายพบแล้ว
กระทะใบใหญ่
