“เจ้า… กล้าดีอย่างไร!”
เว่ยต้าฝูมองชายร่างกำยำที่ถูกจับแก้ผ้าล่อนจ้อนแล้วโยนออกจากกระโจม หัวใจของเขาสั่นไหว ส่วนนิ้วมือที่กำลังชี้ออกไปก็สั่นเทา ใบหน้าาดูไม่อยากเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นแม้แต่น้อย
ไอ้หมอนี่มันกล้าดีอย่างไรถึงจับคนโยนออกไป มีเหตุผลกลใดกันถึงได้กล้าทำขนาดนี้
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบเด็กหน้าใหม่ที่ไร้ซึ่งเหตุผลถึงเพียงนี้ ทั้งยังโหดร้ายป่าเถื่อนอีกต่างหาก!
เว่ยต้าฝูโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เขารู้สึกอับอายราวกับโดนตบหน้า ไอ้เศษเหล็กที่ปู้ฟางพามาด้วยไม่ได้แยแสความรู้สึกของเขาแม้สักนิด
ชายร่างกำยำที่ถูกจับโยนออกมาโซซัดโซเซลุกขึ้นยืน ใบหน้ามีทั้งสีเขียวและแดงผสมกันมั่วไปหมด เขารู้สึกแย่เสียจนอยากกระอักเลือดออกมา ไอ้เวรนี่… มันถึงขั้นกล้าฉีกเสื้อผ้าคนอื่นออกเลยหรือ ต้องมุทะลุขนาดนี้เชียว
“ไอ้หนุ่ม… รอก่อนเถิด!” ชายร่างกำยำมองปู้ฟางที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง เขาอยากส่งคำพูดเจ็บแสบทิ้งท้ายเอาไว้ แต่ก็รู้สึกได้ว่ามีแสงสีแดงวิ่งผ่านตนเองไป สุดท้ายแม้แต่ก้นของเขาก็เริ่มสั่นสะท้าน ดวงตามองไปที่เจ้าขาวด้วยความประหวั่นพรั่นพรึง
แม้เขาจะเป็นพ่อครัวในหน่วยโรงครัวประจำกองทหาร แต่ก็ยังมีขั้นปราณพอตัว เมื่อจับอาวุธ เขาก็สามารถเป็นทหารออกรบได้เช่นกัน ทว่าตอนที่ต้องเผชิญหน้ากับเจ้าขาวเมื่อครู่ แม้แต่จะดูว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ก็ยังดูไม่ทัน เนื่องจากถูกจับแก้ผ้าโยนออกมาเสียก่อน
การถูกจับแก้ผ
