้านั้นไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด หากแต่เป็นการที่เขาไม่รู้เลยว่าตนเองถูกจับแก้ผ้าได้อย่างไรต่างหากที่น่าสะพรึงกลัวสุดขั้วหัวใจ!
ความเงียบเข้าปกคลุมภายในกระโจมอยู่สักพัก จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงที่ดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า พ่อครัวจากหน่วยโรงครัวต่างมีสีหน้าโกรธเกรี้ยว ไอ้หน้าใหม่คนนี้มันกล้าโต้กลับเช่นนั้นหรือ คิดว่าแค่ทำอาหารอร่อยสองสามจานแล้วจะทำอะไรก็ได้หรืออย่างไร กล้าดีอย่างไรมาลงไม้ลงมือกับศิษย์พี่กัน!
“เจ้าหนุ่ม อยากตายหรือ กล้าดีอย่างไรมาทำเช่นนี้กับพวกข้าที่เป็นศิษย์พี่”
“ชิชะ! เด็กใหม่ก็เป็นแค่เด็กใหม่อยู่วันยังค่ำ กล้าดีอย่างไรมาโจมตีพวกเรา อยากตัดไม้ทำฟืนไปจนตายหรือ”
ฃ
“ไอ้เด็กใหม่นิสัยเสีย เห็นทีเราจะต้องสั่งสอนมันเสียหน่อยแล้ว! มิเช่นนั้นมันคงไม่ฃรู้จักที่ต่ำที่สูงเป็นแน่!”
…
ฃ
เสียงพูดคุยดังลั่นไปทั่วกระโจมไม่หยุดหย่อน ทำให้ปู้ฟางต้องลืมตาขึ้นมา เขาขมวดคิ้ว สีหน้าดูรำคาญใจ
“ใครที่ส่งเสียงเอะอะ… จับแก้ผ้าแล้วโยนออกไปให้หมด”
ชายหนุ่มพูดอย่างไม่ปรานี น้ำเสียงของเขาเย็นชาเป็นอันมาก เขาไม่คิดจะทำตัวอ่อนน้อมถ่อมตนต่อหน้าคนพวกนี้แม้แต่น้อย
หลายคนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาจริงๆ “ฟังวิธีที่ไอ้เด็กนี่มันพูดนะ… ช่างป่าเถื่อนอะไรเช่นนี้ พวกเจ้าไม่คิดเหมือนกันหรือ หรือมันคิดว่าพวกเราไม่มีปัญญาสั่งสอนมันกันแน่”
หลายคนมีสีหน้าดุร้ายขึ้นขณะตะโกนแล้วพุ่งเข้าใส่ปู้ฟาง
ทว่าทันใดนั้น… พวกเขา
