กรธเสียจนใบหน้าบิดเบี้ยว
การตอบแทนอาหารที่ถูกตระเตรียมอย่างพิถีพิถันคือ ‘นี่มันบ้าอะไรกัน’ อย่างนั้นหรือ ลิ้นเพี้ยนกันไปหมดแล้วหรืออย่างไร หรือจะเป็นเพราะเต้าหู้ผัดพริกนั่น
ไม่เพียงเว่ยต้าฝูเท่านั้นที่มีสีหน้าเดียดฉันท์ พ่อครัวคนอื่นๆ ก็แสดงท่าทางไม่ต่างกัน พวกเขาพยายามคิดหาเหตุผล แล้วก็พากันหันมองปู้ฟางด้วยสายตาคุกคาม
ปู้ฟางไม่สะทกสะท้าน ชายหนุ่มไม่สนใจสายตามุ่งร้ายเหล่านั้นแม้แต่น้อย
“เป็นความผิดของข้าหรืออย่างไรที่อาหารที่ข้าทำมันดันอร่อย ทำไมต้องมาโทษข้ากันด้วย”
“ทำไมถึงไม่กินเข้าไปอีกเยอะๆ หากอิ่มกันแล้วก็รีบไปเก็บของเร็วเข้า! จากนั้นก็เตรียมตัวออกเดินทางได้!” จูเยวี่ยหยิบอาหารขึ้นมาชามหนึ่ง ก่อนจะกวาดสายตามองใบหน้าของบรรดาทหารที่เต็มไปด้วยความผิดหวังแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา
หลังจากที่แม่ทัพแสดงอาการไม่พอใจออกมา ไม่ว่าทหารเหล่านั้นจะเต็มใจหรือไม่ พวกเขาก็ก้มหน้าก้มตากินอาหารอย่างเชื่อฟัง อย่างไรเสียผู้คนบนสนามรบก็เปรียบเสมือนเหล็กกล้า อาหารที่พวกเขากินเข้าไปก็ไม่ต่างจากเหล็กที่เป็นวัตถุดิบ หากพวกเขากินไม่อิ่มย่อมตายในสนามรบแน่นอน
หน้าอกของเว่ยต้าฝูขยับขึ้นลงอย่างรุนแรง พ่อครัวที่รายล้อมอยู่ต่างตัวสั่นเทิ้ม พวกเขาพากันก้าวอาดๆ ไปหาปู้ฟาง
เหล่าคนที่เดินมาหาปู้ฟางคือพ่อครัวอาวุโสที่มีประสบการณ์เต็มเปี่ยม พวกเขารู้สึกเกลียดชังปู้ฟางเพราะความอับอายที่เพิ่งประสบมา
พ่อครัวเหล่า
