าหารจานใหม่ขึ้นมา แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่แทบเป็นไปไม่ได้เลย
จูเยวี่ย แม่ทัพของกองทหารลำดับสามเดินเอามือไพล่หลังตรงมาหาเว่ยต้าฝูอย่างไม่รีบร้อนนัก ผู้ช่วยในชุดเกราะสองสามคนเดินตามเขามาติดๆ
เว่ยต้าฝูโค้งคำนับอีกฝ่ายอย่างนบนอบก่อนจะหลบไปข้างๆ
“ใช้ได้เลยทีเดียว ทำได้ดีมาก แบ่งอาหารเหล่านี้ให้ทหารเพื่อให้พวกเขาได้กินกันเต็มที่ก็แล้วกัน” จูเยวี่ยออกคำสั่งพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า แม้คุณภาพของอาหารที่หน่วยโรงครัวทำจะเหมือนเดิม แต่การที่ทหารเหล่านี้ได้กินอย่างเต็มที่ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีมากแล้ว
เว่ยต้าฝูปฏิบัติตามคำสั่งทันที เขาจัดแจงให้พ่อครัวนำอาหารแสนอร่อยไปแจกจ่าย บรรดาทหารรุมล้อมพ่อครัววเอาไว้พร้อมพูดคุยเสียงดัง ต่างพากันกรูเข้ามาหาหม้ออย่างหิวโหยแล้วเริ่มสั่งอาหารด้วยความตื่นเต้น
เว่ยต้าฝูและคนอื่นๆทำงานอย่างเต็มที่ ทหารเหล่านี้ชื่นชอบอาหารที่ทำมาจากวัตถุดิบพลังปราณพอตัว เนื่องจากทั้งอร่อยและยังช่วยรักษาระดับพลังปราณเที่ยงแท้ในกายให้สูงสุดอยู่เสมอ เช่นนี้จะไม่ให้พวกเขาชื่นชอบได้อย่างไร
ปู้ฟางมองบรรดาทหารด้วยสีหน้าสงบนิ่ง คนเหล่านี้กำลังสวาปามอาหารจานแล้วจานเล่าเหมือนสุนัขป่าที่หิวโหย ชายหนุ่มวางหม้อใบเล็กของตนลง ฝาหม้อยังปิดเอาไว้สนิท กลิ่นอาหารไม่ได้เล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย
เหมือนที่เว่ยต้าฝูคาดการณ์เอาไว้ไม่มีผิด เหล่าทหารสนใจแต่อาหารที่ทำมาจากวัตถุดิบพลังปราณ ไม่มีใครปรายตามองหม้อของปู้ฟา
