งที่ทำมาจากวัตถุดิบธรรมดาเลย
ทหารเหล่านั้นไม่ได้มองมาทางชายหนุ่มเลยสักครั้ง ความน่าสนใจระหว่างอาหารของพ่อครัวคนอื่นและอาหารของปู้ฟางนั้นแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว
เว่ยต้าฝูยิ้มปากแทบฉีกถึงรูหูตลอดงาน เขาจะตักอาหารใส่ชามจนพูนแล้วส่งให้ทหารนายแล้วนายเล่า หรือไม่ก็เดินเอามือไพล่หลังสำรวจตรวจตราโน่นนี่ ระหว่างที่เดินสำรวจอยู่นั้นเขาก็อดยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อเห็นลูกน้องของตนเองกำลังสาละวนกับการทำงาน
ชายวัยกลางคนหันไปมองปู้ฟางที่ยืนเงียบอยู่ในมุมหนึ่ง หม้อของชายหนุ่มปิดฝาเอาไว้สนิทจนกลิ่นเล็ดลอดออกมาไม่ได้ ภาพของชายหนุ่มที่ยืนอยู่คนเดียวดูน่าเวทนาไม่น้อย
“เห็นหรือไม่… แน่นอนอยู่แล้วว่าไม่มีใครสนใจอาหารที่เจ้าทำ หากไม่มีใครมากินอาหารของเจ้า ข้าจะจัดการปรับทัศนคติเจ้าทันทีที่เรากลับไปถึงค่าย” เว่ยต้าฝูเดินมาหาชายหนุ่มพร้อมเอามือไพล่หลังไว้ เขามองภาพน่าสมเพชของปู้ฟางแล้วระเบิดหัวเราะออกมาดังลั่น
อาหารที่ทำจากวัตถุดิบธรรมดาและวัตถุดิบพลังปราณนั้นแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว นี่เป็นความจริงที่ถึงอย่างไรก็ก้าวข้ามไปไม่ได้ ความสนใจที่ตัวเขาและชายหนุ่มได้รับนั้นบ่งบอกความจริงข้อนี้ได้เป็นอย่างดี
ปู้ฟางหันไปมองชายวัยกลางคนที่กำลังทำหน้ายิ้มเยาะอย่างย่ามใจแล้วก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ใบหน้ายังคงนิ่งเฉยขณะมองเหล่าทหารต่อสู้แย่งชิงสิ่งที่พ่อครัวคนอื่นทำ
แม้ทหารเหล่านั้นจะดูตื่นเต้น แต่ปู้ฟางก็มองออกว่าพวกเขาไม่ได
