ว่าปู้ฟางรู้วิธีการทำอาหารจากวัตถุดิบพลังปราณ และเขาอาจใช้วัตถุดิบพลังปราณทำอาหารที่อร่อยยิ่งขึ้นกว่าเดิมได้ด้วย เนื่องจากวัตถุดิบเหล่านั้นมีรสสัมผัสดีกว่าวัตถุดิบธรรมดาอยู่มากโข
พอได้ยินสิ่งที่ชายวัยกลางคนพูด ปู้ฟางก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ ให้เขาใช้เพียงวัตถุดิบธรรมดาในการทำอาหารเช่นนั้นหรือ ชายหนุ่มมองเว่ยต้าฝูที่กำลังทำสีหน้าภาคภูมิใจปนเย้ยหยันแล้วพยักหน้าเล็กน้อย ถือเป็นอันตกลง
เว่ยต้าฝูชะงักไป เขากอดอกยืนรอให้ปู้ฟางมาเริ่มเอาอกเอาใจ เนื่องจากการถูกสั่งให้ทำอาหารจากวัตถุดิบธรรมดาในหน่วยโรงครัวนั้นไม่ต่างอะไรจากการถูกเมิน
‘ฮึ! ไอ้หนุ่มนี่หยิ่งนัก หัดรู้ขีดจำกัดของตนเองเสียบ้า ไอ้หนุ่ม! รอดูอาหารของเจ้าไม่มีใครกินเสียก่อนเถิด แล้วเจ้าจะต้องคลานเข่ามาขอขมาข้า… พอถึงตอนนั้นข้าอาจจะไม่ยกโทษให้เจ้าก็เป็นได้!’
เว่ยต้าฝูคิดในใจ
“หลงไฉ พาเด็กนี่ไปหยิบหม้อของตัวเองแล้วพาไปเข้าหน่วยที่สังกัดด้วย ให้เสี่ยวหวงที่จัดการวัตถุดิบธรรมดาอยู่มาทำวัตถุดิบพลังปราณแทน” เว่ยต้าฝูมองปู้ฟางด้วยสีหน้าเรียบเฉย จากนั้นก็หันไปหาเด็กหนุ่มหน้าตาใสซื่อพลางเอ่ยปากสั่ง แล้วออกจากกระโจมไปพร้อมตะหลิวเหล็กในมือ
หลงไฉมองเว่ยต้าฝูเดินจากไป จากนั้นก็วางชามกระเบื้องพลางแลบลิ้นออกมา
“โปรดตามข้ามา” หลงไฉเอ่ยแล้วก้าวออกไป “ข้าชื่อหลงไฉ เป็นสมาชิกอายุน้อยที่สุดในหน่วยโรงครัว เจ้าชื่ออะไรหรือ ซุปครีมเปรี้ยวหวานที่เจ้าทำอร่อยสุดย
