อดไปเลย … ข้าไม่เคยกินอาหารที่ทำจากวัตถุดิบธรรมดาที่อร่อยถึงเพียงนี้มาก่อน”
หลงไฉแนะนำตัวเองกับปู้ฟางเสร็จสรรพ พร้อมมองอีกฝ่ายด้วยดวงตาเป็นประกาย
“ข้าชื่อปู้ฟาง” ชายหนุ่มพยักหน้าเป็นสัญญาณว่าแนะนำตัวเสร็จแล้ว
การที่มีคนบอกว่าอาหารของเขาอร่อยนั้นเป็นเรื่องธรรมดามาก ปู้ฟางจึงไม่ได้ตกใจกับคำพูดของหลงไฉแต่อย่างใด ทุกคนที่ได้กินอาหารฝีมือเขาล้วนตกตะลึงด้วยกันทั้งสิ้น จนเขาชินไปเสียแล้ว
“เอ่อ… ถึงเจ้าจะถูกให้ไปอยู่ในหน่วยที่จัดการวัตถุดิบธรรมดา แต่ก็ไม่ต้องผิดหวังไปหรอกนะ ลุงเว่ยก็เป็นเช่นนี้แหละ ให้เวลาเขาคิดอีกสักหน่อย ข้าแน่ใจว่าเขาจะต้องสลับเจ้ากลับมาแน่ เพราะทักษะการทำอาหารของเจ้านั้นยอดเยี่ยมไปเลย… ข้าว่าเจ้าต้องเป็นหนึ่งในห้าคนที่เก่งที่สุดในหมู่พวกเราอย่างแน่นอน!” หลงไฉพยายามปล่อยมุกเพื่อให้บรรยากาศหายกระอักกระอ่วน
“ได้”
ปู้ฟางเดินตามหลงไฉไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาไม่ได้สนใจหัวหน้าพ่อครัวเว่ยต้าฝูแม้แต่น้อย เพราะอีกฝ่ายไม่ได้สำคัญอะไรกับเขาเลย
ไม่ว่าจะเป็นทักษะการทำอาหารหรือความสามารถอื่น… ปู้ฟางยอดเยี่ยมกว่าเว่ยต้าฝูทั้งสิ้น
แต่ชายหนุ่มมาที่นี่เพื่อฝึกฝีมือตนเอง จึงเป็นการดีกว่าหากเขาจะไม่ทำตัวโดดเด่น พอทำภารกิจเสร็จและได้รับรางวัลเรียบร้อยเขาก็จะจากไปตามสูตร
“ถึงแล้ว… นี่ไงหน่วยที่เจ้าสังกัด ทั้งหมดนี่เป็นวัตถุดิบธรรมดา ทุกครั้งที่หน่วยโรงครัวประจำกองทัพทำอาหาร เจ้าจะต้องทำอาหารจ
