ากวัตถุดิบธรรมดาเหล่านี้ นั่นเป็นกฎของเรา” หลงไฉพูดพร้อมชี้ไปที่กระโจมเก่าๆ ขาดๆ ซึ่งอยู่ไกลออกไปพอสมควร
คิ้วของปู้ฟางคลายออก เขาพยักหน้ารับจากนั้นก็เดินไปที่กระโจม
“รอก่อน ข้าต้องเอาอุปกรณ์มาให้เจ้า” หลงไฉตะโกนไล่หลังปู้ฟางที่กำลังจะเดินจากไป
จากนั้นเด็กหนุ่มก็วิ่งเข้าไปในกระโจมข้างๆ แล้ววิ่งออกมาอย่างรวดเร็วพร้อมหม้อสีดำขนาดใหญ่ ในหม้อมีมีดทำครัวด้ามไม้และตะหลิวเหล็ก
“นี่คืออุปกรณ์ที่เจ้าจะได้ใช้ในอนาคตา อย่าทำมันพังเล่า มิเช่นนั้นจะต้องส่งคำขอไปใหม่ ยุ่งยากอย่าบอกใครเชียว แถมเจ้ายังจะโดนลุงเว่ยดุเอาด้วย” หลงไฉเอ่ยเตือน
ปู้ฟางถือหม้อสีดำที่ดูหนักไม่เบาเอาไว้พลางพยักหน้าตอบ “รับทราบ”
“ฮี่ๆ ข้าเอาหม้อดีๆ ให้เจ้าเลยนะ คุณภาพจัดว่าใช้ได้ อย่ากังวลเกินไปเล่า ข้าอยากให้เจ้าออกจากหน่วยวัตถุดิบธรรมดาเร็วๆ จะได้ชิมอาหารจากวัตถุดิบพลังปราณแสนอร่อยที่เจ้าทำ!” หลงไฉยิ้มซื่อ พลางยกมือลูบศีรษะตัวเอง
ปู้ฟางเลิกคิ้ว เขามองเด็กหนุ่มแสนประหลาดคนนี้จากนั้นก็ยิ้มมุมปาก แล้วเดินไปยังกระโจมโดยไม่พูดอะไรอีก
คราวนี้หลงไฉไม่ได้พยายามรั้งปู้ฟางไว้แล้ว เขามองตามหลังอีกฝ่ายที่กำลังเดินจากไปพลางถอนหายใจออกมา จากนั้นก็เดินออกไปจากตรงนี้เช่นกัน
แม้เด็กหนุ่มจะบอกว่าปู้ฟางมีโอกาสได้กลับมายังหน่วยวัตถุดิบพลังปราณ แต่หากดูจากนิสัยของลุงเว่ยแล้ว เขาน่าจะต้องใช้เวลาอยู่ในหน่วยนี้สักหนึ่งปีเป็นอย่างน้อยก่อนจะมีโอกาสไ
