ำลายสอ ผู้คนที่อยู่รอบกายกลืนน้ำลาย ดวงตาจ้องไปที่ซุปชามนั้นไม่วางตา
แค่กลิ่นของซุปก็กินขาดแล้ว ถึงอย่างไรก็อร่อยแน่นอน เอาหัวเป็นประกันได้!
“ซุปครีมเปรี้ยวหวาน ลองชิมดู”
ปู้ฟางส่งซุปในชามกระเบื้องให้เว่ยต้าฝู ชายวัยกลางคนมีสีหน้าจับต้นชนปลายไม่ถูกขณะรับชามมาจากปู้ฟาง พอได้สติก็มองหน้าชายหนุ่มด้วยความตกตะลึง
ชายหนุ่มตรงหน้าเป็นพ่อครัวฝีมือฉกาจที่มีทักษะการทำอาหารยอดเยี่ยมหาตัวจับยาก มีประสบการณ์ยิ่งกว่าพ่อครัวที่อายุมากกว่าบางคนด้วยซ้ำ สำหรับชายที่อายุเพียงเท่านี้ ถือเป็นเรื่องมหัศจรรย์โดยแท้
แต่เว่ยต้าฝูก็เบนความสนใจกลับมาที่ซุปครีมเปรี้ยวหวานในมือทันที
ตัวซุปมีสีเหลืองอมส้ม แต่งแต้มด้วยสีเขียวของผักที่ลอยอยู่ข้างบน สีขาวดำของเห็ดทำให้เกิดเป็นภาพที่ตัดกัน ขับด้วยสีเหลืองทองของมันฝรั่ง
หากดูจากความสวยงามเพียงอย่างเดียว ซุปครีมเปรี้ยวหวานนี้ไม่ได้เลิศเลอมาก แต่หากรวมกลิ่นเข้าไปด้วย ก็จัดได้ว่าน่าหลงใหลชวนชิมไม่น้อยทีเดียว
ชายวัยกลางคนใช้ช้อนกระเบื้องตักซุปขึ้นมา ความนุ่มเนียนเหมือนผ้าไหมของซุปทำให้เขาตื่นเต้นเป็นอันมาก ซุปร้อนไหลลงลำคอแข้าสู่ช่องท้องอย่างไม่ติดขัด ภายในปากเต็มไปด้วยรสชาติเข้มข้นของเห็ดและมันฝรั่ง มีความเปรี้ยวเจือเผ็ดเล็กน้อย ทำให้ดวงตาของเขาเป็นประกายขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้
อร่อย!
เว่ยต้าฝูกลืนซุปลงท้องไปแล้วตักขึ้นมาอีกช้อนอย่างทนไม่ไหว คราวนี้ในช้อนมีเห็ดอยู่ด
