ยหายไป เขากลับมาทำหน้านิ่งทั้งที่แก้มเป็นสีแดงก่ำ
หลายคนรอบกายมองเว่ยต้าฝูด้วยความประหลาดใจ เว่ยต้าฝูที่ตกหลุมเสน่ห์ของซุปทำให้ทุกคนอึ้งไปตามๆ กัน นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นสีหน้าเช่นนี้จากหัวหน้าหน่วยโรงครัว
“ข้า…” เว่ยต้าฝูพยายามอธิบาย อันที่จริงเขาควรจะวิจารณ์อาหารจานนี้ให้เละไม่เหลือชิ้นดี เพื่อให้ชายหนุ่มตรงหน้าอับอายจนต้องซุกแผ่นดินหนี… แต่สุดท้ายเขากลับกินหมดอย่างเอร็ดอร่อยเสียนี่
เว่ยต้าฝูทำหน้านิ่ง ชี้ไปที่หม้อซุป กลิ่นหอมของซุปทำให้เขากลืนน้ำลายอย่างอดไม่ได้
“ซุปนี่… การเตรียมวัตถุดิบ… เอ่อ การปรุงรส… เอ่อ คือ…”
ชายวัยกลางคนพยายามทำตัวเรื่องมากแต่ก็พูดวิพากษ์วิจารณ์อย่างเผ็ดร้อนตามนิสัยออกมาไม่ได้สักคำ สถานการณ์น่าอายนี้ทำให้เขาหน้าแดงมากยิ่งขึ้นไปอีก
“พี่ใหญ่ ข้าขอ… ชิมสักชามได้หรือไม่”
เด็กหนุ่มหน้าตาใสซื่อทนไม่ไหวอีกต่อไป กลิ่นของซุปนี้หอมยั่วยวนใจเกินไป ปู้ฟางไม่ได้ปฏิเสธแต่ทำท่าบุ้ยใบ้ให้ทุกคนมาตักชิมกันเอาเอง ทุกคนที่อยู่รอบกายเลิกทำสิ่งที่กำลังทำอยู่ แล้วพุ่งมาหาอาหารตรงหน้าทันที ต่างพากันแย่งชิงเพื่อให้ได้กินซุปสักชาม
“สวรรค์ช่วย! อร่อยมาก! รสเผ็ด… กับรสเปรี้ยวนี้!”
“เห็ดนี่ทั้งนุ่มและเหนียวไปพร้อมๆ กันได้อย่างไร… ข้าว่าข้ากำลังมีความรัก!”
“มันฝรั่งหรือนี่ ทั้งนุ่มทั้งละมุน แถมยังอร่อยจนแทบไม่อยากเชื่อ หมอนี่ทำได้อย่างไรกัน น่าทึ่งเสียจริง!”
…
เสียงอุทานด้วยค
