ลอยอยู่ในภวังค์
“จักรวรรดิวายุแผ่วอีกแล้วหรือ เหตุใดเรื่องเลวร้ายทั้งหลายถึงไปบังเกิดที่จักรวรรดิวายุแผ่วหมด” ตัวของเขาสั่นเล็กน้อย ความรู้สึกพิกลพวยพุ่งขึ้นในใจ
“แต่ครั้งนี้…เห็นทีจักรวรรดิวายุแผ่วคงย่ำแย่หนักแน่”
…..
แสงแดดยามเช้าส่องเข้ามาในห้อง ขับไล่ความหนาวเย็นของค่ำคืนให้สลายหายไป
ปู้ฟางลืมตา หาวออกมาอย่างผ่อนคลายพลางบิดขี้เกียจ เตียงของเขาหลับสบายดีมาก ชายหนุ่มลุกออกจากเตียง ล้างหน้าล้างตาก่อนจะเดินเข้าครัวมา
อวี่ฝูยังไม่ตื่น ส่วนเซียวเสี่ยวหลงก็ยังไม่มาเช่นกัน
ปู้ฟางยืนอยู่หน้าเตา ควงมีดในมือ จากนั้นก็เริ่มฝึกทักษะการใช้มีดและการแกะสลัก หลังจากไม่ได้ฝึกมืออยู่หลายวัน เขาก็เริ่มคิดถึงความรู้สึกนี้ขึ้นมา
ปู้ฟางฝึกทักษะของตนอยู่พักหนึ่งอวี่ฝูถึงได้เดินลงบันไดมา หลังกล่าวทักทายชายหนุ่มแล้ว ต่างคนก็ต่างตั้งหน้าตั้งตาฝึกทักษะของตนเอง
“เซียวเสี่ยวหลงยังไม่มาอีกหรือ เช่นนั้นเจ้าก็ฝึกไปก่อนเถอะ ไว้เขามาแล้วข้าค่อยทดสอบพวกเจ้า” ปู้ฟางพูดพลางขมวดคิ้ว
อวี่ฝูพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง ในมือถือวัตถุดิบ ก่อนเริ่มฝึกฝนอย่างขันแข็ง
ปู้ฟางวางมีดเล่มใหญ่ที่ใช้ฝึกลง จากนั้นก็เริ่มทำซี่โครงเปรี้ยวหวาน ไม่นานกลิ่นหอมของซี่โครงก็อบอวลไปทั่ว กลิ่นนี้ปลุกเร้าใจของอวี่ฝูไม่น้อย ฝีมือการทำอาหารของเถ้าแก่ปู้ก้าวล้ำนำหน้านางไปไกล และสามารถตัดสินได้ง่ายๆ จากกลิ่นหอมของอาหาร นางยังต้องฝึกฝนให้หนักอีกมาก
ปู้ฟ
