แทนที่ท่านช่วยชีวิตท่านอาสอง ท่านอาสะใภ้จึงเข้าครัวทำซาลาเปาทอดไส้หมูด้วยตนเองเพื่อท่าน…” เซียวเยียนอวี่อธิบาย
ปู้ฟางประหลาดใจไม่น้อย มุมปากยกขึ้น น่าสนใจดีนี่
ปู้ฟางก้าวอาดๆ เข้าไปในห้องโถงแล้วนั่งลง ไม่นานนักหลินฉินเอ๋อร์ก็เดินออกมาพร้อมจานใส่ซาลาเปาทอดไส้หมูหน้าตาสวยงาม
ใบหน้าของนางออกจะซีดขาว ริมฝีปากสั่นระริกน้อยๆ
“คุณชายปู้ ข้ารู้ดีว่าซาลาเปาทอดไส้หมูนี้เทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่ท่านทำเพื่อช่วยชีวิตสามีข้า โปรดถือว่ามันเป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากเรา ข้าหวังว่ารสมือของข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง” รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าซีดเซียวของหลินฉินเอ๋อร์เมื่อนางพูดจบ
ซาลาเปาทอดไส้หมูอย่างนั้นหรือ นัยน์ตาของปู้ฟางส่องประกายขณะพยักหน้ารับ
จานใบหนึ่งถูกนำมาวางตรงหน้าชายหนุ่ม บนจานที่ไม่ได้ใหญ่โตนั้นมีซาลาเปาวางอยู่สี่ลูก แต่ละลูกทอดมาอย่างดีจนเป็นสีทองดูกรุบกรอบ ทั้งยังส่งกลิ่นหอมยั่วยวนออกมา
ไอร้อนพวยพุ่งออกจากซาลาเปาทอดไส้หมู สีทองอร่ามของมันดูงดงามดึงดูดสายตา น้ำซอสมันวาวหยดน้อยไหลลงมาจากซาลาเปา ก่อเกิดเป็นฟองเล็กๆ
ซาลาเปาทอดไส้หมูเป็นอาหารขึ้นชื่อของเมืองนครใต้ ปู้ฟางเคยกินมาแล้วครั้งหนึ่งและจำได้ว่ารสชาตินั้นไม่เลวเลย แป้งด้านนอกที่ถูกทอดจนกรอบมีรสสัมผัสดีเยี่ยม แต่อาหารจานนั้นสำหรับปู้ฟางจัดอยู่ในระดับพอกินได้เท่านั้น
ชายหนุ่มนึกสงสัยว่าซาลาเปาทอดไส้หมูเลื่องชื่อทว่าเลิกทำไปนานแล้วของหล
