่างละเอียดนั่นเอง
มุมปากของปู้ฟางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มขณะกินซาลาเปาที่เหลือ หลังจากกินหมดจานแล้ว ชายหนุ่มก็ถอนหายใจออกมาอย่างสุขใจ
หลินฉินเอ๋อร์ยิ้มไม่หุบ หัวใจของนางพองโตด้วยความพึงใจ การได้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของคนที่กินอาหารของนางเป็นหนึ่งในความสุขสูงสุดที่นางจะขอได้
ตอนนี้สถานการณ์ในเมืองนครใต้สงบสุขดีแล้ว และเขาก็ได้ลิ้มรสซาลาเปาทอดไส้หมูแล้วด้วย ปู้ฟางรู้ดีว่าได้เวลาเดินทางกลับแล้ว กามาเยือนเมืองนครใต้ของเขาประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี
แม้จะมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นบ้าง ทั้งยังมีเรื่องบุรุษลึกลับชุดดำที่มาพร้อมโอสถพิษซึ่งดูคุ้นเคยอย่างประหลาด… แต่ปู้ฟางก็ไม่ได้ใส่ใจนัก หากเขาเข้าไปยุ่งเกี่ยวแล้วจะได้อะไรขึ้นมา มันไม่ใช่เรื่องของเขาแม้แต่น้อย
ดังนั้นปู้ฟางจึงไม่ได้อ้อยอิ่งอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลเซียวนานนัก เขารีบเอ่ยลาเซียวเยียนอวี่และคนอื่นๆ ก่อนจะจากมาพร้อมเจ้าขาว พวกเขาทั้งคู่พร้อมแล้วที่จะไปจากเมืองนครใต้
ที่อีกฝั่งหนึ่งของแม่น้ำมังกร ปู้ฟางเดินเอามือไพล่หลัง ส่วนเจ้าขาวก็เดินตามชายหนุ่มไปทุกย่างก้าว
เซียวเยียนอวี่มองร่างของปู้ฟางลับตาไป นางรู้สึกเศร้าใจอยู่ลึกๆ แต่กระนั้นก็รีบซุกซ่อนความหงอยเหงาไว้ภายใต้สีหน้าที่ดูเย็นชา นางไม่อาจทิ้งเมืองนครใต้ไปในตอนนี้เพราะธุระหลายอย่างในตระกูลยังไม่เรียบร้อย… รวมถึงเหตุผลที่มีกลุ่มชายลึกลับเรียกตัวนางมาที่นี่ด้วย
ณ ศาลาหมื่นลี้ของเมืองนครใต้
