เขาเดินไปที่หน้าต่าง พลางยกมือไพล่หลังแล้วจ้องไปยังท้องฟ้ากว้าง
…
ไอน้ำร้อนฉ่าและกลิ่นหอมเข้มข้นพวยพุ่งขึ้นมาจากชามอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ ของเหลวภายในชามกำลังเดือดพล่าน
“เถ้าแก่ปู้… นี่มันคือวิธีทำปลาธารมังกรหมักน้ำส้มสายชูไม่ใช่หรือ” ขนตาเรียวยาวงดงามของเซียวเยียนอวี่กะพริบปริบขณะที่หญิงสาวมองอาหารโอสถทิพย์ของปู้ฟางที่อยู่ตรงหน้า จากนั้นก็ถามออกมาด้วยความสงสัย
ปู้ฟางล่วงรู้ทุกขั้นตอนการทำปลาธารมังกรหมักน้ำส้มสายชูได้อย่างไรกัน โดยเฉพาะน้ำราดที่ต้องใช้ทักษะเฉพาะตัวและความชำนาญสูงล้น
ปู้ฟางยกมุมปากขึ้น สมุดบันทึกของเขาบอกวิธีทำและรายละเอียดสำคัญของการทำปลาธารมังกรหมักน้ำส้มสายชูไว้อย่างชัดเจน ปู้ฟางอ่านซ้ำไปมาจนวิธีทำนั้นแนบแน่นลงไปในเนื้อสมอง
ช่างบังเอิญแท้ที่วัตถุดิบหลักของอาหารโอสถทิพย์วันนี้เป็นเนื้อปลา เขาจึงได้โอกาสหัดทำปลาธารมังกรหมักน้ำส้มสายชูไปในตัว
ถึงแม้ว่าปลาที่ใช้จะไม่ใช่ชนิดเดียวกัน และในความเป็นจริงเป้าหมายหลักของอาหารทั้งสองจานก็แตกต่างกันด้วย นั่นเพราะปู้ฟางพยายามทำอาหารโอสถทิพย์ เขาจึงมุ่งเน้นไปที่สรรพคุณทางยาของอาหารมากกว่า
ชายหนุ่มใช้สมุนไพรพลังปราณจำนวนมากในการต้มปลาเพื่อให้คุณสมบัติของสมุนไพรซึมเข้าไปในเนื้อ ยิ่งไปกว่านั้น น้ำราดของเขาก็ทำมาจากมงกุฎเลือด แปลว่าสรรพคุณทางยาของอาหารจานนี้ต้องรุนแรงไม่ใช่น้อย
ปู้ฟางสังเกตอาการของเซียวเคออวิ่นมาแล้ว พิษที่ชายวัยกลา
