รือ เจ้ารู่เก๋อเดินออกมาพร้อมโบกพัดกระดาษ รอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่บนใบหน้า แต่สำหรับจีเฉิงอวี่แล้ว รอยยิ้มนี้ดูเหมือนเป็นการยิ้มเยาะเสียมากกว่า
“เอาละ… เราจะทำอย่างไรกับศพของเหลียนฟู่ดี” เจ้ารู่เก๋อถาม
จีเฉิงอวี่เหลือบไปมองร่างไร้วิญญาณของเหลียนฟู่ เขาถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปในห้องโดยสาร
“ถึงอย่างไรเขาก็เป็นมือขวาของท่านพ่อ จัดการศพให้ดี… แล้วส่งกลับไปให้จีเฉิงเสวี่ยฝังให้เรียบร้อย”
…
นครหลวงแห่งจักรวรรดิวายุแผ่ว
จีเฉิงเสวี่ยเอามือไพล่หลังก้าวเดินไปมาอยู่ช้าๆ ภายในท้องพระโรง ท้องพระโรงตอนนี้ค่อนข้างโล่งตาเพราะบรรดาข้าราชบริพารถูกเขาไล่ให้ไปทำหน้าที่ เพื่อที่จะไม่มีใครมารบกวน
จู่ๆ จีเฉิงเสวี่ยก็หยุดเดิน ตาขวาของเขากระตุกรุนแรง ภายในใจสั่นไหว
ชายหนุ่มยกมือขึ้นทุบหน้าอกอย่างแรงขณะที่ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด
จีเฉิงเสวี่ยผินหน้าไปมองท้องฟ้าผ่านประตูท้องพระโรง ดาวตกดวงหนึ่งพุ่งผ่านแผ่นฟ้าไร้ที่สิ้นสุดแล้วค่อยๆ อับแสงไป
จักรพรรดิองค์ปัจจุบันหรี่ตาลงพลางถอนหายใจออกมาเบาๆ
ณ จวนตระกูลเซียว นครหลวง
เซียวเหมิงนั่งอยู่ในห้องทำงาน เขากำลังฝึกเขียนพู่กันด้วยจิตใจที่สงบ แต่แล้วจู่ๆ พู่กันในมือก็กระตุก มันทิ้งหยดหมึกขนาดใหญ่เอาไว้ จนงานตรงหน้าใช้ไม่ได้อีกต่อไป
ตอนนั้นเองหัวใจของชายวัยกลางคนก็เริ่มกังวลและกระสับกระส่าย
หลังจากห้อยพู่กันเอาไว้บนหิ้งแล้ว เซียวเหมิงก็ฉีกชิ้นงานบนโต๊ะทิ้ง
