วี่หดแคบขณะที่เลือดสีแดงค่อยๆ จางหายไปจากนัยน์ตา
ลูกธนูสีดำขลับอีกดอกพุ่งออกมาจากห้องโดยสารด้วยความเร็ว แล้วเสียบทะลุร่างอันอ่อนแรงของเหลียนฟู่ที่ตอนนี้ลอยเท้งเต้งอยู่ในอากาศ พลังปราณรุนแรงส่งร่างของชายชราลอยกระเด็นไปไกล ทิ้งเลือดกองใหญ่เอาไว้เป็นรายทาง
ร่างของเหลียนฟู่ไม่มีพลังงานหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย มันปลิดปลิวราวกับเป็นใบไม้แห้งที่พลิ้วไหวไปตามลม
ปัง!
ร่างของเหลียนฟู่ลอยละล่องไปชนกับเรือลำเล็กที่อยู่เหนือน้ำ ขณะที่สายตาของเขาจ้องมองขึ้นไปยังท้องฟ้ากว้าง ผมสีขาวก็ร่วงหล่นด้วยความเร็วที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า พลังปราณและวิญญาณของชายชรากำลังจะสูญสลายไป สัญญาณชีพในกายแผ่วลงทุกขณะ
“ฝ่าบาท… ข้าน้อยกำลังจะไปรับใช้พระองค์แล้ว”
เหมือนมีเสียงทอดถอนใจด้วยความโล่งอกดังแว่วมาจากที่ไกลๆ
จีเฉิงอวี่สูดลมหายใจเข้าลึกก่อนหลับตาลง เมื่อเขาเปิดเปลือกตาขึ้นอีกครั้ง อารมณ์สงบนิ่งก็กลับคืนมาดังเดิม
ชายหนุ่มก้าวเดินกลับไปยังดาดฟ้าเรือ ดวงตาจ้องไปยังเรือน้อยโดดเดี่ยว ปากกระตุกก่อนรู้สึกถึงคลื่นความเศร้าที่ถาโถมเข้าครอบงำจิตใจ
อย่างไรเสียเหลียนฟู่ก็ตายไปแล้ว ความตายของขันทีเฒ่านั้นไม่ต่างจากการปลดปล่อยโซ่ตรวนในใจของชายหนุ่ม
“ราชาอวี่ หากปรมาจารย์อาวุโสไม่สอดมือเข้ามายุ่ง ท่านก็คงเอาชนะหัวหน้าขันทีเหลียนไม่ได้ ท่านไม่คิดว่านี่เป็นสัญญาณว่าท่านปรมาจารย์เป็นห่วงเป็นใยท่านหรอกหรือ”
ภายในห้องโดยสารของเ
