กระแสคลื่นพัดโหมปั่นป่วน ตีเอากลิ่นเค็มของทะเลขึ้นมา
เหลียนฟู่ยืนเอามือไพล่หลังอยู่ในเรือลำน้อยเดียวดาย ผมสีขาวปลิวสยายไร้ระเบียบ นัยน์ตาจับจ้องอยู่ที่ร่างของจีเฉิงอวี่บนหัวเรือลำใหญ่
“หัวหน้าขันทีเหลียน ไม่เจอกันเสียนานเลยนะ ชีวิตเป็นอย่างไรบ้างเล่า” ดวงตาของคนทั้งคู่สบกันอยู่นานก่อนจีเฉิงอวี่จะเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนา น้ำเสียงเย็นเยียบของชายหนุ่มสะท้อนก้องท่ามกลางมหาสมุทรเวิ้งว้าง
เหลียนฟู่ยู่ปาก เอียงศีรษะเล็กน้อยขณะจับจ้องจีเฉิงอวี่ไม่วางตา น้ำเสียงเฉียบคมของเขาเจือความแหบพร่าของวัยชรา
“ราชาอวี่เอ๋ยราชาอวี่… ตอนที่ท่านทำผิดแล้วถูกจักรพรรดิองค์ก่อนลงทัณฑ์ให้ไปเฝ้าสุสานหลวง เหตุผลก็เพราะท่านเป็นโอรสของพระองค์ถึงได้ยังรักษาชีวิตไว้ได้ ท่านควรจะรับโทษตามนั้น เฝ้าสุสานและสำนึกผิดในฐานะที่อกตัญญูต่อผู้เป็นบิดา เหตุใดจึงเลือกหลบหนีออกมาเช่นนี้ การกระทำของท่านทำให้ข้าตกที่นั่งลำบากไม่น้อย”
กระแสน้ำในมหาสมุทรรุนแรงบ้าคลั่ง คลื่นขนาดใหญ่โถมเข้าใส่ท้ายเรือลำน้อยไม่ขาดสาย ส่งให้มันเคลื่อนที่ไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิม
ดังนั้นใช้เวลาไม่นานเรือลำน้อยของเหลียนฟู่ก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าเรือลำใหญ่
“ผนึกขั้นปราณของข้า ถอดยศข้าทิ้ง… ช่างเป็นบิดาที่ดีเสียนี่กระไร ความจริงข้าเองก็อยากทำตัวเป็นลูกที่ดี แต่ก็ไม่คิดจะกวาดสุสานของเขาไปวันๆ เหมือนสุนัขจนตรอกหรอกนะ” นัยน์ตาของจีเฉิงอวี่ที่กำลังมองเหลียน
