เกล็ดปลาเงาวับบดบังแสงสว่าง
สีหน้าของเซียวเยียนอวี่ซีดเผือดไม่ต่างจากคนตาย มันจะจบลงเช่นนี้จริงๆ หรือ…
เซียวอวี่ลงไปนั่งกองอยู่กับพื้นเพราะแข็งขาอ่อนแรง ใบหน้าซีดเซียวไร้ซึ่งสีสันใดๆ บิดาของเขา… จะถูกเจ้าอสูรร้ายนั่นบดขยี้จนไม่เหลือซากจริงหรือนี่?!
สมาชิกตระกูลเซียวที่มารวมตัวกันอยู่ด้านล่างล้วนตกอยู่ในความเศร้าโศก เว้นเพียงเซียวเคอเฉิงที่ดูตื่นเต้นเล็กน้อย หลินฉินเอ๋อร์ยกมือขึ้นกุมอกแน่น ริมฝีปากซีดเซียว ดวงตาเหลือบขึ้นจากนั้นก็พลันสลบไป
ร่างบอบบางของนางไม่อาจทานทนความเศร้าเสียใจที่ต้องทนดูร่างของสามีถูกบดขยี้ไม่เหลือซากไปต่อหน้าต่อตาได้
“โฮก!”
ปลาอสูรมังกรพินาศดวงตาแดงก่ำส่งเสียงคำรามออกมา สายตาของมันจับจ้องไปที่กรงเล็บซึ่งกำลังจะตะปบลงบนมดปลวกไร้ความสำคัญตรงหน้า แววสับสนปรากฏให้เห็นในดวงตาสีเลือด
ตอนนั้นเองความรู้สึกเจ็บปวดฉับพลันก็ทำเอาหัวใจของมันเต้นระส่ำราวกับถูกสายฟ้าฟาด มันไม่อาจทานทนความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นได้จนต้องแผดเสียงร้องออกมาดังสนั่น
ลำแสงสีทองสายหนึ่งส่องสว่างออกมาจากใต้กรงเล็บของปลาปีศาจ ตามมาด้วยลำแสงสายอื่นๆ อีกมากมาย ก่อเกิดเป็นแสงสว่างเจิดจ้าราวกับดอกบัวที่กำลังเบ่งบาน
ฟึ่บ!
เสียงโลหะฟันใส่บางสิ่งสะท้อนก้องในโสตประสาทของทุกคน หัวใจของเหล่าคนที่ดูอยู่สั่นสะท้าน ดวงตาหรี่แคบ ปากอ้าค้างเล็กน้อยขณะมองภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา
ไม่นานหลังจากที่ปลาอสูรมังกรพินาศกรีด
