ะให้ปู้ฟางยืนมองเซียวเคออวิ่นถูกบดขยี้เป็นเศษเนื้อ… ชายหนุ่มก็ทำไม่ได้เช่นกัน
เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ พลังปราณเที่ยงแท้พลันระเบิดออกมาจากฝ่าเท้าของปู้ฟาง ส่งให้ร่างของเขาพุ่งทะยานหายไปจากสายตาของเซียวเยียนอวี่
สีหน้าของเซียนเยียนอวี่พลันเปลี่ยนไป “เถ้าแก่ปู้… ท่านทำอะไรน่ะ ให้เจ้าขาวลงมือสิ! ตัวท่านลำพังจะหยุด ปลาอสูรมังกรพินาศได้อย่างไร!?”
หญิงสาวไม่เคยเห็นปู้ฟางลงมือด้วยตัวเองมาก่อน… ทำไมถึงไม่ให้เจ้าขาวจัดการเล่า ด้วยพลังของเจ้าขาวแล้ว การรับมือกับปลาปีศาจย่อมไม่ใช่ปัญหาแน่
ทว่าเมื่อนางได้เห็นดวงตาสีแดงของเจ้าขาวซึ่งยืนอยู่ข้างๆ กะพริบแสงวาบ หญิงสาวก็ตะลึงงันไป
ไม่เพียงแค่นาง เซียวอวี่รวมถึงสมาชิกตระกูลเซียวคนอื่นๆ ต่างพากันอ้าปากกว้าง สีหน้าของทุกคนล้วนฉงนสนสัย
มีเพียงเซียวเคอเฉิงเท่านั้นที่ยิ้มหยันออกมา ปลาอสูรมังกรพินาศเป็นถึงอสูรเวทระดับเจ็ด เจ้าเด็กนั่นคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน
