ัวแสบประจำตระกูล ข้าต้องขออภัยด้วยหากเขาก่อเรื่องให้ท่าน” เซียวเยียนอวี่พูดด้วยน้ำเสียงขอโทษขอโพย
“เขาไม่ได้ซุกซนหรือเป็นตัวแสบแม้แต่น้อย แค่พูดไม่รู้ภาษาคนและน่ารำคาญเท่านั้น” ปู้ฟางโบกมือพลางเอ่ยอย่างไม่ถือสา
ใบหน้าของเซียวอวี่เปลี่ยนเป็นแข็งทื่อทันที เขามองปู้ฟางด้วยสายตาขุ่นเคืองและดื้อดึง เขาเพียงอยากขอซื้อเจ้าขาวเพื่อเอาไปจีบสาวเท่านั้น มันกลายเป็นพูดไม่รู้ภาษาคนไปได้อย่างไรกัน… ศิษย์พี่เป็นคนเช่นนี้เองหรอกหรือ
เซียวเยียนอวี่นำทางอยู่ข้างหน้า ทั้งสามเดินเรียงแถวกันไป
มารดาของเซียวอวี่นั้นมีสมญานามว่า “เทพธิดาซาลาเปา” หลังจากที่นางแต่งงานกับบิดาของเซียวอวี่ ก็ไม่ได้ทำซาลาเปาทอดไส้หมูมานานมากแล้ว นางจะทำเฉพาะช่วงเทศกาลฤดูใบไม้ผลิเท่านั้น ด้วยเหตุนี้จึงเป็นเรื่องยากยิ่งที่คนทั่วไปจะได้ชิมรสมือนาง
“ท่านแม่ข้าเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น หากท่านบอกจะไม่ทำ ท่านก็จะไม่ทำ ก่อนหน้านี้มีเศรษฐีคนหนึ่งมาจากนครหลวงเพื่อขอซื้อซาลาเปาทอดไส้หมูด้วยผลึก ท่านแม่ข้ายังไม่ทำให้กินเลย” เซียวอวี่ตอบด้วยน้ำเสียงภูมิอกภูมิใจในตัวมารดา
เซียวเยียนอวี่เหลือบตามองเด็กหนุ่มจากนั้นก็ยิ้มให้ปู้ฟางอย่างช่วยไม่ได้ ถือเป็นการยืนยันว่าสิ่งที่เซียวอวี่พูดเป็นเรื่องจริง
ปู้ฟางขมวดคิ้ว เทศกาลฤดูใบไม้ผลิเพิ่งจบไป แปลว่าเขาจะไม่มีโอกาสได้ชิมซาลาเปาทอดไส้หมูแล้วหรือ ช่างน่าเสียดายอะไรเช่นนี้
แต่เพราะเหตุนี้ ปู้ฟางจึงทวีความ
