สงสัยในซาลาเปาทอดไส้หมูยิ่งขึ้นไปอีก
“ศิษย์พี่ ท่านขายเจ้าขาวให้ข้าสิ เดี๋ยวข้าจะไปโน้มน้าวท่านแม่ให้” เซียวอวี่ทำตาโตแล้วเริ่มปล่อยลูกล่อลูกชน
แต่ปู้ฟางกลับเหลือบมองเด็กหนุ่มด้วยสายตาไร้อารมณ์ “ข้าก็บอกไปแล้วอย่างไรว่าเจ้าจ่ายไม่ไหวแน่นอน”
ใบหน้าของเซียวอวี่มืดลงเหมือนเทียนอับแสง
“เถ้าแก่ปู้ ให้ข้าพาท่านไปพบท่านอาสะใภ้เถิด ส่วนท่านจะโน้มน้าวใจนางสำเร็จหรือไม่นั้น ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของโชคชะตาก็แล้วกัน” เซียวเยียนอวี่เอ่ย
ปู้ฟางพยักหน้า ดูเหมือนว่าจะเหลือทางนี้ทางเดียวแล้ว
ทั้งสามเดินไปตามทางในสวนสวย ปู้ฟางเริ่มรู้สึกเหนื่อยจากการเดินแล้ว สวนอะไรกันกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ คนที่อยู่ที่นี่ไม่หลงทางกันบ้างหรือ
หลังจากที่เดินอยู่ในสวนอยู่พักหนึ่ง ทั้งสามก็มาถึงลานกว้างใหญ่
เซียวอวี่เปิดประตูลานพลางตะโกนแจ้งข่าว “ท่านแม่ ข้ากลับมาแล้วขอรับ”
เสียงขลุกขลักดังมาจากด้านใน ตามมาด้วยร่างงามที่เดินออกมาจากบ้าน คนผู้นี้เป็นสตรีวัยกลางคนหน้าตาสะสวย พรั่งพร้อมด้วยท่วงท่าสง่างามลุ่มลึกเหมือนน้ำนิ่ง นางมีทรวดทรงองเอวสวยงามและมีใบหน้าน่ารัก รอยยิ้มที่ส่งมาให้เป็นครั้งคราวทำให้ผู้ที่ได้พบเห็นรู้สึกอบอุ่นหัวใจ
“เสี่ยวอวี่ กลับมาแล้วหรือ ท่านพ่อของเจ้าเพิ่งเข้าห้องไปเอง เข้ามาสิ อ้าว เยียนอวี่ก็มาด้วยหรือ เอ่อ… แล้วคนผู้นี้คือใครหรือจ๊ะ”
สตรีผู้สง่างามมองปู้ฟางด้วยสายตาสงสัยพลางหันไปถามเยียนอวี่ด้วยรอยยิ้
