ม
เซียวเยียนอวี่แนะนำปู้ฟางทันที แต่ก็ไม่ได้บอกรายละเอียดอะไรมาก
“ในเมื่อเป็นสหายของเยียนอวี่ เรามาต้อนรับเขาในฐานะแขกดีกว่าไหมจ๊ะ” สตรีผู้สง่างามผู้นี้มีนามว่าหลินฉินเอ๋อร์ หรืออีกชื่อคือแม่นางหลิน นางยิ้มสวยพลางเดินเข้าบ้านไปอย่างไม่เร่งรีบ
เซียวอวี่คอตก การที่พ่อของเขาอยู่บ้านแปลว่าเขาจะกระโดกกระเดกไปมาไม่ได้นั่นเอง
ทันทีที่ปู้ฟางเดินเข้าตัวบ้านมา เขาก็ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้จันทน์และชาหอมที่ลอยฟุ้งในอากาศ
บริเวณด้านในของบ้านกว้างขวางมาก ตอนนี้ชายหนุ่มกำลังยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น ด้านในมีโต๊ะและเก้าอี้ไม้ตั้งอยู่
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น เขากำลังจิบชาพลางมองปู้ฟางที่เพิ่งเดินเข้าห้องมา
คนผู้นี้มีหน้าตาหล่อเหลา แม้ตอนนี้จะอยู่ในวัยกลางคน แต่ใบหน้าก็ยังสะท้อนถึงเครื่องหน้าสมบูรณ์แบบเมื่อครั้งเยาว์วัย ใบหน้าของเขาให้ความรู้สึกเป็นวีรบุรุษเค้าเดียวกับเซียวเหมิงไม่มีผิด
ชายผู้นี้คือนายท่านลำดับสองของตระกูลเซียว เซียวเคออวิ่น
ปู้ฟางมองชายตรงหน้าแล้วหรี่ตาลงเล็กน้อย ชายผู้นี้ดูมีพลังเต็มเปี่ยม แต่กลับเป็นแค่ภายนอกเท่านั้น ใต้ม่านพลังปราณแสนแข็งแกร่งมีร่องรอยความอ่อนแอซ่อนเร้นอยู่
ยิ่งไปกว่านั้นใบหน้าของชายวัยกลางคนยังมีเงามืดพาดผ่านเป็นครั้งคราว ทุกครั้งที่เงามืดปรากฏขึ้น พลังชีวิตของเขาจะถูกดูดกลืนไปเรื่อยๆ
ชายผู้นี้… มีอะไรแปลกๆ อยู่ภายในกาย
ขณะที่ปู้ฟางกำลังประเมินเซี
