สิ! เด็กหนุ่มจ้องอีกฝ่ายตาเขียวพลางโบกมือเพื่อเรียกเหรียญทองถุงใหญ่ออกมา เขาโยนเหรียญทองลงบนพื้นดังปัง เหรียญข้างในไหลออกจากปากถุงที่เปิดออกทันที
“อะ เอาไปสองพันเหรียญทอง มากพอหรือยัง ท่านแม่ข้าบอกเสมอว่าอย่าริอ่านเป็นคนโลภมากไม่รู้จักพอ” เด็กหนุ่มเย้ย
ปู้ฟางผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ จากนั้นก็ยื่นมือมาตบศีรษะเด็กหนุ่ม “เลิกเล่นขายของได้แล้ว หุ่นเชิดนี่ใช้เหรียญทองซื้อไม่ได้หรอก”
เด็กหนุ่มเบิกตากว้าง จากนั้นก็จ้องมองฝ่ามือปู้ฟางที่อยู่บนศีรษะตัวเองเหมือนกำลังอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก เขางงเป็นอันมาก… ว่าตนไปสนิทกับหมอนี่ตั้งแต่เมื่อไร
แต่ตอนนั้นเองเรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เด็กหนุ่มมองชายตรงหน้าที่ดีดนิ้วเรียกผลึกประกายระยิบระยับออกมาวางในมือ
ปู้ฟางประกาศเสียงเรียบ “หากอยากซื้อก็ต้องใช้สิ่งนี้”
ผลึก… หลอกข้าเล่นหรืออย่างไรกัน ไอ้หุ่นเชิดนี่มันจะไปมีค่าเป็นหน่วยผลึกได้อย่างไรกัน
“เจ้าพูดบ้าอะไร…” เด็กหนุ่มถามอีกฝ่ายอย่างหัวเสีย
แต่เขายังพูดไม่ทันจบ ปู้ฟางก็โยนผลึกในมือใส่เจ้าขาวทันที ผลึกนั้นหมุนวนเป็นวงกลมกลางอากาศ ก่อนจะตกลงไปในช่องท้องที่เปิดออกของเจ้าขาวพร้อมเสียงดังแคร้ง
“ครืด——”
ท้องของเจ้าขาวปิดลงอีกครั้งพร้อมด้วยเสียงผลึกถูกบดเป็นผุยผง ทำให้ทุกคนในที่แห่งนี้ขนลุกซู่ขึ้นมารวมถึงเด็กหนุ่มแสนยโสผู้นี้ด้วย หุ่นเชิดโลหะนี่… กินผลึกเป็นอาหารเช่นนั้นรึ!
“ข้าถึงบอกอย่างไรว่าเจ้าซื้อไม่ไหว ใครที่
