ียวเคอเฉิงตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม ใบหน้าของเขามืดมน
“ดูจากระดับพลังแล้วน่าจะเป็นอสูรเวทระดับเจ็ด แต่หากเป็นอสูรเวทระดับเจ็ด มันจะผ่านทหารป้องกันเมืองที่ท่าเรือน้ำลึกมาได้อย่างไร ต่อให้ตาบอดก็ยังมองเห็นเพราะตัวมันใหญ่อย่างกับอะไรดี!” เซียวเยียนอวี่พึมพำด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
ภาพแสนโหดร้ายที่หน้าประตูเมืองเมื่อครู่นี้ทำให้นางตัวสั่นด้วยความพรั่นพรึง หากเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเพราะทหารป้องกันเมืองประมาทเลินเล่อ… เห็นทีคงจะอภัยให้ไม่ได้จริงๆ
“อย่าเพิ่งกังวลใจไป แม่นางเซียว เรื่องนี้ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังอย่างแน่นอน ทหารที่ประจำอยู่ท่าเรือน้ำลึกนั้นเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของข้าเอง ไม่มีทางที่พวกเขาจะพลาดเรื่องร้ายแรงเช่นนี้ ข้าฉางซานคนนี้ขอยืนยันด้วยชีวิตตนเอง”
กลุ่มทหารเดินขบวนตรงมาหาพวกเขาจากระยะไกล ผู้ที่อยู่เบื้องหน้าคือชายร่างหนาที่ดูแข็งแกร่ง พร้อมด้วยพลังปราณกดดันพอตัว
ชายผู้นี้คือฉางซาน แม่ทัพใหญ่แห่งเมืองนครใต้ ผู้มีปราณระดับหกขั้นจักรพรรดิยุทธการ
การที่อสูรเวทระดับเจ็ดปรากฏตัวขึ้นในแม่น้ำมังกรเป็นเหตุที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้แม้แต่น้อย ต่อให้ทหารของเขาแอบอู้ไปบ้าง ก็คงไม่มีทางไม่สังเกตเห็นอสูรใหญ่ยักษ์ตัวนี้ขณะแอบหนีเข้าแม่น้ำมา
ปู้ฟางยืนเงียบอยู่ด้านข้าง เขามองกลุ่มคนที่จู่ๆ ก็มารวมตัวกันด้วยจิตใจที่สงบเหมือนน้ำนิ่งในสระ
…
ด้านนอกกำแพงเมืองนครใต้
อสูรร้ายตัวใหญ่ยักษ์ยังคงกระแทกใส่กำแพงเม
