ิอสุราของเราใช้ชีวิตแบบหลบซ่อนมานานเกินไป ดูท่าแล้วพวกคนเถื่อนในแดนใต้ของทวีปนี้คงจะลืมไปหมดแล้วว่าครั้งหนึ่งเคยต้องเผชิญกับความน่าสะพรึงกลัวเพียงใด!” เสียงแหบห้าวยังดังต่อเนื่อง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง
พลังปราณเที่ยงแท้สีดำสนิทไหลเวียนบนร่างกายของพวกเขา มันเต้นตุบเล็กน้อย
“ใช่แล้ว จักรวรรดิวายุแผ่วก็เป็นเพียงดินแดนเล็กๆ เท่าแมวดิ้นตาย เป็นได้แค่บันไดขั้นหนึ่งให้ลัทธิอสุราของเราได้ก้าวกลับขึ้นมายิ่งใหญ่อีกครั้งเท่านั้น!”
…
วืด!!
ฉางซานในชุดเกราะเดินตรงมาถึงข้างกำแพงเมือง เขาออกแรงกระโจนไปในอากาศเพื่อไปยืนอยู่ด้านบนของกำแพงอย่างปลอดภัย แม่ทัพใหญ่มองลงไปที่ประตูเมืองด้านล่างด้วยท่าทางองอาจ แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความหนักใจ
โฮก!
กลิ่นเหม็นร้ายกาจพุ่งเข้าปะทะโพรงจมูกของฉางซาน ภาพแอ่งเลือดและแผงฟันเบียดอัดกันเป็นชั้นพุ่งเข้าสู่สายตา ทำเอาชายวัยกลางคนตัวแข็งทื่อทันที เขาร้องคำรามปล่อยพลังปราณเที่ยงแท้ออกจากกาย พร้อมด้วยหอกยาวในมือ พลังปราณเที่ยงแท้ในกายกระจายตัว หอกแข็งแกร่งพุ่งแหวกอากาศออกไปข้างหน้า
อาวุธนั้นพุ่งเสียบเข้าที่ขากรรไกรน่ากลัวของอสูรเวท แต่ร่างของฉางซานกลับแข็งทื่อ เมื่อพลังรุนแรงสะท้อนกลับไปที่มือของเขาซึ่งกุมหอกเอาไว้ ร่างของแม่ทัพใหญ่สั่นสะท้านด้วยแรงต้านจนถูกซัดปลิวตกลงมาจากบนกำแพง
แต่ฉางซานก็หมุนตัวกลับมาเหยียลงบนพื้นได้ทันท่วงที
ฝูงชนที่สังเกตการณ์อยู่ส่
