พงถึงเพียงนั้น
ปู้ฟางชะงักไป แต่ก็ส่ายหน้ายัดเหรียญทองใส่มืออีกฝ่ายพร้อมพูดสำทับ “ท่านป้า ข้าคิดว่าเต้าฮวยของท่านมีมูลค่าหนึ่งเหรียญทอง”
เต้าฮวยของร้านนี้ทำให้ปู้ฟางได้รับความรู้สึกที่แปลกใหม่ เขาไม่คิดว่าเหรียญทองที่ตนเองให้ไปเกินจริงแม้แต่น้อย หากอาหารที่กินเข้าไปมีคุณภาพแย่ เขาย่อมพ่นข้อผิดพลาดออกมายืดยาว… และไม่มีวันยอมจ่ายถึงหนึ่งเหรียญทองแน่นอน
การยืนกรานกระต่ายขาเดียวของเซียวเยียนอวี่และปู้ฟางทำให้หญิงสูงวัยเจ้าของแผงต้องยอมจำนนในที่สุด สุดท้ายนางก็รับเหรียญทองมาอย่างระมัดระวัง นางเป่ามันเล็กน้อย ขัดเงานิดหน่อย แล้วใส่เหรียญเข้ากระเป๋าไป
เหรียญทองหนึ่งเหรียญนับเป็นเงินจำนวนมากสำหรับนาง แน่นอนว่านางต้องเก็บมันอย่างดี
ป้าเจ้าของแผงอยากเติมเต้าฮวยให้พวกเขาอีก แต่ทั้งสองปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม แล้วเดินออกจากบริเวณนั้นมาเพื่อหาอาหารอร่อยจานต่อไป
หญิงเจ้าของแผงมองทั้งสองเดินลับไปแล้วยิ้มออกมาอย่างใจดี
บนถนนที่มีชีวิตชีวาของเมืองนครใต้ กลิ่นอาหารน่าอร่อยลอยฟุ้งในอากาศ ทำให้รู้สึกหิวขึ้นมาทันที
“เถ้าแก่ปู้ ต่อไปข้าจะพาท่านไปลองปลาธารมังกรหมักน้ำส้มสายชู อาหารท้องถิ่นต้นตำรับที่สุดของเมืองนครใต้” เซียวเยียนอวี่สวมผ้าคลุมหน้าอีกครั้ง ปิดบังใบหน้าสวยเหมือนนางฟ้าจากสายตาผู้คนตามเคย
ทั้งสองเดินต่อไปจนไม่นานก็มาถึงตึกที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายไร้ความโดดเด่น
ร้านอาหารนี้มีสองชั้น ด้านในดูเก่าคร่ำคร
