“เอ่อออ… มันไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิดนะ” ปู้ฟางมองเซียวเยียนอวี่ มุมปากของเขากระตุกขึ้น
ฝืนยิ้มออกมาด้วยสีหน้าที่เหมือนจะร้องไห้น้ำตาไหลพราก
เขามาที่หอวสันต์สุคนธ์เพื่อกินอาหาร เพียงแค่นั้นจริงๆ
เซียวเยียนอวี่เลิกคิ้วสวยขึ้น ดวงตาของนางเป็นประกายซุกซน นางตกใจไม่น้อยที่ได้เจอเถ้าแก่ปู้ที่เมืองนครใต้ ซึ่งเป็นสถานที่ที่ห่างไกลจากนครหลวงอยู่มากโข แต่ที่น่าตกใจเสียยิ่งกว่า คือความจริงที่ว่าชายหนุ่มเพิ่งเดินออกมาจากหอนางโลม
ถึงเถ้าแก่ปู้จะเป็นคนเย็นชาห่างเหิน แต่สุดท้ายก็เป็นบุรุษคนหนึ่ง แล้วบุรุษนั้นปกติเข้าไปทำอะไรในหอนางโลมกันเล่า ไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ!
นางไม่เคยคิดมาก่อนว่าเถ้าแก่ปู้จะเป็นคนเช่นนี้!
“ข้าเข้าใจ ข้าเข้าใจดี เถ้าแก่ปู้ ท่านไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้ข้าฟังหรอก” เซียวเยียนอวี่พยักหน้าอย่างรู้แกว นางกะพริบตาส่งสัญญาณเพื่อบอกชายหนุ่มว่าความลับนี้จะปลอดภัยหายห่วงเมื่ออยู่กับนาง “นครหลวงอยู่ใต้จมูกจักรพรรดิเลยเข้มงวดกว่าที่อื่น แต่เมืองนครใต้นี้เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจสบายๆ บรรยากาศสุดแสนจะหวานชื่นเหมาะกับการพบปะสตรี”
เข้าใจบ้าอะไรกัน… ปู้ฟางอยากร้องไห้และหัวเราะออกมาพร้อมๆ กัน ใบหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีประหลาด นี่เป็นครั้งแรกเลยทีเดียวที่เซียวเยียนอวี่ได้มีโอกาสเห็นสีหน้าอันหลากหลายของชายหนุ่ม
“ข้าเข้าใจดีว่าบุรุษ… ล้วนมีความต้องการบางอย่างกันทั้งนั้น” เซียวเยียนอวี่ประหลาดใ
