ื่อเขาเปิดผ้าคลุมหน้าของนางออก ผิวเรียบเนียนบอบบางของเซียวเยียนอวี่ก็เผยให้เห็นสู่สายตา ผิวของนางชุ่มชื้นเปล่งปลั่งเหมือนมีน้ำชุ่มฉ่ำไหลเวียนอยู่ภายใน ส่วนริมฝีปากแดงสวยก็เหมือนทับทิมน้ำงามที่เจียระไนโดยช่างฝีมือเอก นางทั้งสวยน่ารักน่าหลงใหลเป็นอย่างมาก
“ขอบคุณเถ้าแก่ปู้” มุมปากของเซียนเยียนอวี่ยกขึ้นเล็กน้อย ปรากฏเป็นรอยยิ้มบนใบหน้าสวยเหมือนนางฟ้านางสวรรค์
ปู้ฟางรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวพลางเอ่ยตอบเสียบนิ่ง “ยินดี”
เซียวเยียนอวี่ยิ้มเขิน จากนั้นก็ทำปากเป็นวงกลมเป่าเต้าฮวยน้ำขิงร้อนๆ พอชิมเข้าไปคำเล็กๆ ใบหน้าของนางก็แดงเรื่อขึ้นทันที ทำให้ดูสวยน่ารักยิ่งขึ้นไปอีก
“พ่อหนุ่ม หยุดจ้องได้แล้ว นี่ของเจ้า” หญิงสูงวัยเย้าใส่ปู้ฟาง ทำให้ชายหนุ่มได้สติขึ้นมา เขาพยักหน้าให้อีกฝ่ายพลางใช้มือทั้งสองรับชามเอาไว้
ชามนั้นอุ่นเล็กน้อย ด้านในมีน้ำขิงสีแดงและเต้าฮวยสีขาวส่งกลิ่นหอมจนน้ำลายสอ สีแดงสวยทำให้รู้สึกอยากกินมากขึ้นไปอีก
ดวงตาของปู้ฟางเป็นประกาย เขารู้สึกเหมือนตนเองได้กลับไปยังโลกก่อน ในความทรงจำพร่าเลือนของเขา ในซอยเล็กๆ นั้นมักมีหญิงชราหรือชายชรายืนขายเต้าฮวยที่กินแล้วรู้สึกอบอุ่นหัวใจอยู่เสมอ
เซียวเยี่ยนอวี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ หยีตาเล็ก นางผ่อนลมหายใจร้อนออกมาทุกครั้งที่ส่งเต้าฮวยเข้าปาก ใบหน้าดูมีความสุขเป็นอันมาก
ปู้ฟางเม้มปากพลางมองไปที่เต้าฮวยน้ำขิงในชามของตนอีกครั
