าว่าแต่อาหารพวกนี้เลย ผลึกหนึ่งชิ้นมากพอให้ซื้อห้องนี้ทั้งห้องด้วยซ้ำ อาหารของหอนี้ทำมาจากวัตถุดิบดาษดื่นธรรมดาไม่ได้มีราคาค่างวดขนาดนั้น
“ดี เช่นนั้นข้ามีคำถามจะถามอีกข้อ ช่วยตอบตามตรงด้วย” ปู้ฟางเอ่ยเสียงเรียบ
หัวใจของแม่นางหลิวเหมือนถูกบีบ แต่นางก็รีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว
“ช่วยบอกข้าเกี่ยวกับอาหารขึ้นชื่อของนครใต้ที ข้าจะไปหาของอร่อยของที่นี่กินได้ที่ไหนบ้าง” ปู้ฟางถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
หือ
แม่นางหลิวอึ้งไป คนอื่นๆ ที่อยู่ในห้องก็ไม่ต่างกัน ไอ้หนุ่มนี่ถามเรื่องอาหารอีกแล้วหรือ
ไม่มีใครคาดคิดว่าปู้ฟางจะทิ้งทวนด้วยคำถามนี้ เอาเข้าจริงมันฟังดูน่าขันไม่น้อย
แม่นางหลิวถอนหายใจด้วยความโล่งอก ตราบใดที่ปู้ฟางไม่ทำลายหอสวันต์สุคนธ์ทิ้งอย่างโกรธเกรี้ยว จะถามอะไรนางก็ไม่ว่าเลยจริงๆ
“นายท่าน ท่านเพิ่งกินของขึ้นชื่อของนครใต้ไปเอง นั่นคือซาลาเปาไส้หมูทอดซึ่งจัดได้ว่าเป็นอาหารจานเอกลำดับต้นๆ ของเมืองนี้ ซาลาเปาที่ท่านกินพ่อครัวของหอวสันต์สุคนธ์เป็นคนทำขึ้น จึงไม่แปลกที่ท่านจะไม่รู้สึกชื่นชอบ เพราะไม่ได้จัดว่าเป็นต้นตำรับ” แม่นางหลิวตอบ
ปู้ฟางผงะไป กลายเป็นว่าซาลาเปาไส้หมูทอดคือของกินขึ้นชื่อของนครใต้หรือนี่ มิน่ารสชาติถึงได้ล้ำเลิศกว่าจานอื่นๆ ที่เขาได้ลิ้มรส
“เช่นนั้นข้าจะไปหาซาลาเปาไส้หมูต้นตำรับได้จากที่ไหน”
“นายท่านหาไม่ได้อีกแล้ว คนเดียวที่ทำซาลาเปาไส้หมูทอดซึ่งจัดได้ว่าเป็นต้นตำรับที่สุด
