ก็คือแม่นางหลินของร้านซาลาเปานึ่งตระกูลหลิน นางไม่เพียงสืบทอดทักษะการทำอาหารมาจากปู่นาง แต่ยังมีรูปโฉมงดงามอีกด้วย ความจริงนางได้รับสมญาว่าเป็น “เทพธิดาซาลาเปา” น่าเสียดายที่นางแต่งเข้าตระกูลเซียวไปและไม่ทำซาลาเปาอีก เดี๋ยวนี้การจะได้ลิ้มรสซาลาเปาฝีมือแม่นางหลินนับว่าเป็นเรื่องยากมากๆ” แม่นางหลิวถอนหายใจ
นางนึกถึงยุครุ่งเรืองของร้านซาลาเปานึ่งตระกูลหลิวที่ทุกวันต้องมีผู้คนหลั่งไหลกันมาต่อแถวซื้อจนเลยไปหลายช่วงถนน น่าเสียดายที่บรรยากาศเช่นนั้นจะไม่กลับมาอีก และนางก็จะไม่ได้กินซาลาเปาไส้หมูทอดแสนอร่อยอีกแล้วเช่นกัน
“เหตุใดนางถึงเลิกทำซาลาเปาเล่า เหตุใดจึงปล่อยให้สูตรอาหารอร่อยต้องสูญเปล่าไป” ปู้ฟางขมวดคิ้วพลางถามอย่างงุนงง
แม่นางหลิวหรี่ตามองปู้ฟางอย่างระแวดระวังก่อนเอ่ยตอบ “เป็นเพราะคุณชายสองของบ้านสกุลเซียวไม่อยากให้แม่นางหลินอวดความงามให้ใครต่อใครดูทั้งวัน จึงห้ามนางทำซาลาเปาอีก ด้วยเหตุนี้ร้านซาลาเปานึ่งตระกูลหลินจึงต้องปิดตัวลง”
ตระกูลเซียวที่มั่งคั่งและมีอิทธิพลของนครใต้รึ
ในเมื่อมีของอร่อยต้นตำรับอยู่ในมือแท้ๆ คนพวกนั้นกลับปล่อยให้หายไปง่ายๆ ได้อย่างไรกัน
ปู้ฟางเศร้าใจเล็กน้อย เขาตั้งใจมาที่นครใต้เพื่อเสาะหาอาหารอร่อยต้นตำรับ จะให้กลับบ้านมือเปล่าได้อย่างไร
“เข้าใจแล้ว ขอบใจที่ให้ข้อมูลข้า” ปู้ฟางสูดหายใจลึก ปรายตามองฝูงชนที่ยังคงประหม่าอีกรอบ แล้วก็ถอนพลังกดดันกลับมา จากนั้นจ
