สุคนธ์แห่งนี้ สงสัยจะเบื่อชีวิตเสียแล้ว” ดวงตาของอาเฉินเบิกกว้าง ในมือกำฟืนท่อนใหญ่ที่กำลังติดไฟเอาไว้ ก้าวขาขึ้นมาบนเก้าอี้ตัวข้างๆ ปู้ฟาง พลางปรายตามองชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า
เหล่าชายร่างหนาคนอื่นๆ ก็มองปู้ฟางด้วยสายตาสบประมาทราวกับกำลังจ้องมองเหยื่อตัวจ้อยอย่างไรอย่างนั้น มาหาเรื่องกันถึงในหอวสันต์สุคนธ์ นี่มันรนหาที่ตายชัดๆ
“จ๊อก”
กาน้ำชาถูกยกขึ้นพร้อมไอร้อนที่ลอยออกจากพวยกาขณะที่น้ำชาถูกรินลงถ้วย
ปู้ฟางยกถ้วยน้ำชาขึ้นมาจิบด้วยท่าทางสงบนิ่งพลางดื่มด่ำกับรสชาติของชา สิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกรื่นรมย์ได้ในหอวสันต์สุคนธ์แห่งนี้เห็นจะมีเพียงน้ำชาตรงหน้าเท่านั้น
พอดื่มชาเสร็จ ปู้ฟางก็ค่อยๆ ชำเลืองมองเหล่าคนที่ยืนเรียงรายอยู่ในห้อง เขามองเหล่าผู้คุ้มภัยที่มองกลับมาด้วยสายตาเอาเรื่อง จากนั้นก็เหลือบมองหน้าแม่นางหลิวผู้ทำสีหน้าเดียดฉันท์ไม่หยุดหย่อน ตอนนั้นเองมุมปากของปู้ฟางก็ยกขึ้นเล็กน้อย
