ล่าทหารยามตรวจสอบเขา แต่ดูเหมือนคนเหล่านี้จะรู้สึกสงสัยในตัวเจ้าขาวไม่น้อย
“นี่คือหุ่นเชิดของข้า” ปู้ฟางตอบคำถามทหารยามเสียงเรียบ
“สหายหลิว ข้ารู้ๆ ข้าว่าสุภาพบุรุษท่านนี้ต้องเป็นผู้ควบคุมหุ่นเชิดตามที่ตำนานระบุไว้แน่นอน ข้าเคยอ่านมา หุ่นเชิดพวกนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับข้ารับใช้หรอก” ทหารยามคนหนึ่งกล่าวอย่างตื่นเต้น
“ให้ตายเถอะ ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะมีความรู้เรื่องผู้ควบคุมหุ่นเชิดด้วย เจ้าต้องเล่าเรื่องนี้ให้พวกเราฟังให้กระจ่างล่ะ รู้ไหม”
มุมปากของปู้ฟางม้วนขึ้นเป็นรอยยิ้ม เขาไม่ได้พูดอะไรอีกเมื่อได้ยินเหล่าทหารยามพูดคุยกันเองด้วยสำเนียงท้องถิ่น ทำเพียงตบท้องอ้วนๆ ของเจ้าขาวแล้วเดินเข้าเมืองไป
เมืองนี้ไม่ได้รุ่งเรืองน้อยไปกว่านครหลวงเลย พื้นถนนปูด้วยอิฐเรียบเสมอกันทำให้เดินสบายเป็นอย่างมาก อาคารที่ไม่ได้สูงมากตั้งเรียงรายกันเป็นแถวอยู่ภายในเมือง กระเบื้องหลังคาเป็นสีขาวผนังเป็นสีดำ ส่วนอาคารที่สูงกว่ากลับมีหน้าตาพิกลเล็กน้อย แม้สีของอาคารจะดูแสนธรรมดา แต่มองเท่าไรก็ไม่รู้สึกเบื่อ
ความคิดของปู้ฟางล่องลอยไปไกล เขารู้สึกราวกับว่าได้ย้อนกลับไปยังหมู่บ้านแม่น้ำในเมืองเจียงหนานไม่มีผิด
กระแสน้ำในเมืองไหลเอื่อยต่างจากนอกเมือง ที่กลางแม่น้ำมีเรือมากมายประดับโคมไฟดอกไม้ เหล่าสุภาพบุรุษยืนถือพัดกระดาษอยู่ตรงหัวเรือ พลางท่องโคลงตอบโต้กันไปมา
วัฒนธรรมในนครใต้ดูอ่อนโยนสบายตากว่าวัฒนธรรมของนครหลวงอย่า
