ข์
…
สายฝนแห่งฤดูใบไม้ผลิตกลงอาบพื้นแผ่นดินอีกครั้ง ทำให้ท้องฟ้าดูมืดครึ้มพอตัวเนื่องจากแสงแดดส่องลงมาน้อยกว่าปกติ
ที่ด้านนอกกำแพงเมืองของนครหลวง จีเฉิงเสวี่ยและเซียวเหมิงอยู่ในชุดลำลอง ทั้งสองมาเพื่อส่งเหลียนฟู่ออกเดินทาง ก่อนจะถอนหายใจยาว เมื่อเห็นแผ่นหลังของเหลียนฟู่ค่อยๆ หายไปจากสายตา
ในราชวงศ์ผู้ครองอาณาจักรนั้น การสังหารพี่น้องด้วยกันเองไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดแต่อย่างใด สิ่งที่แปลกคือ หลังจากที่จีเฉิงเสวี่ยได้บัลลังก์ไปครองแล้ว ความโหดร้ายของโชคชะตาแห่งการแย่งชิงอำนาจกลับยังคงอยู่
จักรพรรดิหนุ่มหันหลังกลับ เอามือไพล่หลัง แล้วเดินไปบนถนนสายหลักของนครหลวง ถนนนี้ยังคงคราคร่ำไปด้วยผู้คนที่เดินขวักไขว่เหมือนผึ้งแตกรังเช่นเดิม เมื่อเทศกาลฤดูใบไม้ผลิสิ้นสุดลง ประชาชนก็กลับมาใช้ชีวิตตามกิจวัตรปกติอีกครั้ง นั่นคือการทำงานตั้งแต่ย่ำรุ่งจนย่ำค่ำ
แม้จีเฉิงเสวี่ยจะเป็นจักรพรรดิ แต่กลับไม่มีใครรู้จักใบหน้าของเขา เขาดูเป็นเพียงประชาชนคนเดินดินธรรมดาที่เดินไปมาบนถนน ท่ามกลางผู้คนที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำงานอย่างขยันขันแข็ง
ตำหนักไร้กังวลตั้งอยู่ห่างไกลจากความเจริญในนครหลวง
จีเฉิงเสวี่ยเดินมาถึงหน้าตำหนัก แต่กลับยืนนิ่งไม่ยอมเคลื่อนไหวอยู่สักพัก เซียวเหมิงที่อยู่ด้านหลังมองจีเฉิงเสวี่ยพลางหันไปมองที่ตำหนักนั้นเช่นกัน แม่ทัพใหญ่ได้แต่ถอนหายใจเงียบๆ คนเดียวอยู่ในอก
“แม่ทัพเซียว เราเข้าไปเยี่ยมด้
