กลับออกจากที่แห่งนั้น
อันที่จริงการเป็นราชาไร้ราชกิจก็ไม่ได้แย่สำหรับอดีตองค์ชายรัชทายาทผู้ยิ่งใหญ่…อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องตัดสินใจสังหารพี่น้องพ่อเดียวกัน
…
วันต่อมา อวี่ฝูตื่นเช้าเป็นพิเศษ บิดาของนางและอาหนีออกจากนครหลวงไปเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงนางอยู่ที่นี่ตนเดียวเท่านั้น แต่แทนที่จะกลัว อวี่ฝูกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกตื่นเต้น
เนื่องจากนางกำลังจะได้เรียนวิชาการทำอาหารจากเถ้าแก่ปู้
อวี่ฝูแต่งตัวหน้ากระจกอย่างระมัดระวัง หวังเป็นอย่างยิ่งว่านางจะแต่งองค์ทรงเครื่องออกมาได้สวยงามที่สุดในวันนี้ นางจัดว่าเป็นสาวงามในเผ่าของตนเอง หากตั้งใจแต่งตัวอีกสักหน่อย น่าจะทำให้ใครหลายๆ คนถึงกับลืมหายใจได้
แต่หญิงสาวก็ไม่ได้แต่งหน้ามากเกินไป เนื่องจากรู้ดีว่าปู้ฟางไม่น่าจะชอบใจนัก เพราะจะทำให้ประสาทการรับกลิ่นอาหารมีประสิทธิภาพลดลง
อวี่ฝูออกจากโรงเตี๊ยมมาพร้อมกางร่มกระดาษเคลือบน้ำมัน นางโบกสะบัดหางสีเขียวไปมาเพื่อเลื้อยไปยังตรอกเล็กซึ่งเป็นจุดหมาย
นครหลวงนั้นรื่นเริงมีชีวิตชีวากว่าเผ่ามนุษย์อสรพิษที่นางจากมามากโข แต่บรรดามนุษย์ทั้งหลายก็ทำเพียงรีบรุดเดินตัดผ่านถนนไปด้วยความเร่งรีบ ไม่มีใครหยุดเพื่อทักทายกันอย่างอบอุ่นเหมือนที่ที่นางจากมา นี่ทำให้หญิงสาวรู้สึกเหมือนคนแปลกหน้าในเมืองพอสมควรเลยทีเดียว
อวี่ฝูถือร่มเอาไว้ในมือ จากนั้นก็เลื้อยผ่านถนนของนครหลวงที่เต็มไปด้วยผู้คนอย่างโดดเดี่ยว
ฝนแห่งฤดูใบไม
