้ผลิโปรยปรายลงมายังผืนดิน ไหลผ่านคอเสื้อของใครหลายคน ทำให้รู้สึกเย็นชื่นชุ่มฉ่ำไปทั้งกายใจ
อวี่ฝูเลื้อยเข้าตรอกจนมาถึงหน้าร้าน สุนัขสีดำตัวใหญ่กำลังตั้งหน้าตั้งตากินซี่โครงเปรี้ยวหวานในชามกระเบื้อง นางยิ้มให้ตนเองพลางโบกสะบัดหางเลื้อยเข้าร้านไป
โอวหยางเสี่ยวอี้กำลังจดรายการที่ลูกค้าสั่ง เมื่อเด็กหญิงเห็นอวี่ฝู นางก็สะบัดหน้าหนีแล้วพ่นลมเยาะออกมาทันที
ปู้ฟางเดินออกมาจากครัวพอดี เขากำลังเช็ดหยดน้ำออกจากมือขณะพยักหน้าเมื่อเห็นอวี่ฝู
“เจ้าต้องรอสักพัก พอร้านปิดทำการแล้วข้าจะสอนทำอาหาร ระหว่างนี้เจ้าไปช่วยเสี่ยวอี้ดูแลลูกค้าก่อน” ชายหนุ่มบอกนาง
อวี่ฝูพยักหน้าอย่างว่าง่าย นางโบกสะบัดหางแล้วมาปรากฏตัวอยู่ข้างๆ โอวหยางเสี่ยวอี้ทันที
โอวหยางเสี่ยวอี้สะบัดหน้าหนีอีกครั้งด้วยความไม่พอใจ ดูก็รู้ว่าอิจฉาที่นายท่านตัวเหม็นเลือกอวี่ฝูไม่ใช่นาง
แต่อวี่ฝูกลับไม่ได้รู้สึกแย่แม้แต่น้อย นางเคยมาที่ร้านหลายครั้ง และรู้ดีว่าเสี่ยวอี้นั้นมีนิสัยเป็นอย่างไร อวี่ฝูมั่นใจว่าอีกไม่นานนางจะต้องกลับมายิ้มร่าดังเดิมอย่างแน่นอน
ปู้ฟางมองทั้งสองพลางยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องครัวไป
“เถ้าแก่ปู้ ลูกค้าสั่งเนื้อตุ๋นตำรับจีน ซี่โครงเปรี้ยวหวาน น้ำแกงเต้าหู้หัวปลา อย่างละจานเจ้าค่ะ” เสียงหวานของอวี่ฝูลอยมาเข้าหูปู้ฟาง
ชายหนุ่มปรับตัวไม่ทันจึงทำอะไรต่อไม่ถูก เนื่องจากเขาเคยชินกับเสียงตะโกนปรอทแตกของโอวหยางเสี่ยวอี้ จึ
