ไปตามๆ กัน เนื่องจากซ่อนความรู้สึกขบขันอาไว้ได้อย่างยากเย็นแสนเข็ญเหลือเกิน
“เถ้า…เถ้าแก่ปู้เจ้าคะ” อวี่ฝูเรียกชายหนุ่มด้วยสีหน้ากระสับกระส่ายชอบกล
ปู้ฟางหันหลังกลับมา เมื่อเห็นว่าเป็นอวี่ฝู ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นทันที “อ้อ เจ้านั่นเอง นำข้าวผัดไข่มาหรือไม่ หากนำมาข้าจะได้ชิม”
พรสวรรค์ในการทำอาหารของอวี่ฝูนั้นต่างจากโอวหยางเสี่ยวอี้ราวฟ้ากับเหว ด้วยเหตุนี้ปู้ฟางจึงตั้งหน้าตั้งตารอชิมข้าวผัดไข่ฝีมือนาง
ส่วนข้าวผัดไข่ของโอวหยางเสี่ยวอี้นั้น…แค่นึกถึงชายหนุ่มก็ยังอดหัวใจกระตุกด้วยความสยองพองขนไม่ได้ หน้าตาของมันจัดได้ว่าเหมือนส่งมาจากนรก กลิ่นยิ่งแล้วใหญ่ เหม็นแรงเสียจนดมแล้วรู้สึก…เศร้าจนอยากเอาหน้าไปจุ่มน้ำ
ในชีวิตนี้ปู้ฟางไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าคนเราจะทำข้าวผัดไข่ที่เลวร้ายขนาดนี้ออกมาได้…อันที่จริงแล้วจะเรียกว่าเป็นพรสวรรค์ก็ไม่ผิด แม่นางน้อยคนนี้ถือเป็นดาวรุ่งพุ่งแรงแห่งวงการอาหารจากอเวจีโดยแท้
ปู้ฟางหวังเป็นอย่างยิ่งว่าข้าวผัดไข่ของอวี่ฝูจะไม่น่าขนพองสยองเกล้าเท่าถ่านผัดไข่ของโอวหยางเสี่ยวอี้ อาหารแสนชั่วร้ายที่ทำให้ทุกคนอยากไปนอนคุยกับรากมะม่วง
เมื่อได้ยินสิ่งที่ชายหนุ่มถาม อวี่ฝูก็พยักหน้า นางไปหาที่ว่างในร้านแล้ววางกล่องอาหารในมือลงบนโต๊ะ
ดวงตาของลูกค้าที่อยู่รายรอบเป็นประกายขึ้นอีกครั้ง อะไรเกิดเข้าสิงเถ้าแก่ปู้กัน มีข้าวผัดไข่มาให้ชิมอีกชามแล้ว…
ปู้ฟางลากเก้าอี้มานั่ง พล
