ลังของปู้ฟางเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ นางคำรามฮึดฮัด จากนั้นก็ยัดข้าวผัดไข่ใส่ปากอีกคำ
ส่วนอวี่ฝูก็ปิดปากยิ้มอย่างอดไม่ได้
จู่ๆ นางก็เกิดสงสัยขึ้นมาว่าโอวหยางเสี่ยวอี้ทำข้าวผัดไข่ออกมาหน้าตาเป็นเช่นใด ถึงโดนเถ้าแก่ปู้ทำเมินชนิดไม่ไยดีขนาดนี้
…
ณ ท้องพระโรงแห่งพระราชวังหลวง
ขันทีเหลียนฟู่ยืนอยู่ในท้องพระโรง พร้อมท่าประจำตัวด้วยการจีบนิ้วกลางและนิ้วโป้งเข้าหากัน ข้างกายเขามีบุคคลสำคัญของอาณาจักรมากมาย ไม่ว่าจะเป็นเซียวเหมิง หยางโม่ โอวหยางซงเหิง และนักรบคนอื่นๆ ของจักรวรรดิ
จีเฉิงเสวี่ยนั่งอยู่บนบัลลังก์ กำลังเอามือเท้าคางทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่
“องค์จักรพรรดิพะย่ะค่ะ ราชาอวี่ได้หลบหนีออกจากสุสานหลวงและอันตรธานหายไป สายข่าวรายงานว่าเขาถูกคนจากเกาะมหายานนำตัวไปพะย่ะค่ะ” เซียวเหมิงผสานมือทำความเคารพจีเฉิงเสวี่ย จากนั้นก็ทูลรายงานด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
การหลบหนีออกจากสุสานหลวงของจีเฉิงอวี่นั้นไม่ใช่เรื่องเล็ก ในตอนที่นครหลวงยังเนืองแน่นไปด้วยบรรดาขั้นนักพรตยุทธการ จีเฉิงเสวี่ยยุ่งวุ่นวายกับกิจการบ้านเมืองที่อยู่ในขีดอันตรายจนไม่มีเวลามาสนใจเรื่องนี้ แต่บัดนี้เหตุการณ์ร้ายได้ผ่านพ้นไปแล้ว เขาจึงเบนความสนใจกลับมาที่เรื่องการหลบหนีของจีเฉิงอวี่อีกครั้ง
“สำนักเกาะมหายานนี้เป็นเสี้ยนหนามชิ้นใหญ่ของอาณาจักรโดยแท้ ตอนแรกก็มีเจ้ามู่เฉิงผู้แสนเจ้าเล่ห์เพทุบาย จากนั้นก็ยังมาลอบพาตัวจีเฉิงอวี่หลบหนีอีก
