นางยัดข้าวผัดไข่เข้าปาก จากนั้นก็ทำตาโตพลางตะโกนสู้ “ความมั่นใจของข้าสูงลิ่วจนหลังคาบ้านแทบทะลุ! ข้าว่าข้าวผัดไข่ของข้ารส…”
“เจ้าก็มั่นใจเสียจนมองไม่เห็นความจริง…” ปู้ฟางหันไปมองเด็กหญิงที่กำลังตั้งท่าจะประท้วงพลางเอ่ยขัดนาง
เปลี่ยนข้าวให้เป็นถ่านผัดไข่ได้…เจ้าไปเอาความมั่นใจผิดๆ เช่นนี้มาจากไหนกัน แม่หนู
โอวหยางเสี่ยวอี้ชะงักไป นางทำเสียงชิชะก่อนจะตั้งใจเคี้ยวข้าวผัดไข่ในปากต่อ ยอมรับว่าหากเทียบกับข้าวผัดไข่ฝีมือนายท่านตัวเหม็นแล้ว อาหารของนางยังต้องพัฒนาอยู่บ้าง…เอ่อ ความจริงอาจจะไม่ใช่อยู่บ้าง แต่เป็นอีกมากต่างหาก
“แม้ข้าวผัดไข่ของเจ้าจะมีข้อผิดพลาดหลายข้อ แต่ก็ยังจัดว่าผ่านการทดสอบสมกับความคาดหวังที่ข้าตั้งไว้ เจ้าจงกลับมาที่ร้านพรุ่งนี้ ข้าจะสอนวิธีทำข้าวผัดไข่ให้” ปู้ฟางประกาศผลในที่สุด
อวี่ฝูเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจพลางมองหน้าปู้ฟาง แปลว่านางได้เป็นแม่ครัวฝึกหัดร้านเถ้าแก่ปู้แล้วเช่นนั้นหรือ
“ไม่ยุติธรรมเลย ข้าขออุทธรณ์!” โอวหยางเสี่ยวอี้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ นางจ้องปู้ฟางตาเขียวปั้ด
ชายหนุ่มทำเพียงลูบศีรษะอีกฝ่าย จากนั้นก็ลุกขึ้นเพื่อเดินเข้าครัว
“จะยอมรับหรือไม่ยอมรับก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงอะไร เรื่องการทำอาหารนี้พรสวรรค์ที่มีติดตัวมาแต่กำเนิดนับว่าเป็นเรื่องใหญ่” ปู้ฟางเดินไปทางห้องครัวพร้อมโบกมือพูดตอบเด็กหญิงไปด้วย
โอวหยางเสี่ยวอี้กระทืบเท้าตึงตังด้วยความโมโห สายตาจ้องไปที่ห
