ขาทันทีที่ผ่านริมฝีปากเข้าไป
“แม้คุณภาพของวัตถุดิบที่เลือกใช้จะจัดว่าแย่ แต่เจ้าก็สามารถจับทิศทางของรสชาติแบบที่ควรจะเป็นได้ แล้วยังควบคุมความร้อนได้ดี กลิ่นของทั้งไข่และข้าวสำแดงออกมาได้เต็มเม็ดเต็มหน่วย ถึงข้าวทุกเมล็ดจะไม่ได้ถูกห่อหุ้มด้วยไข่อย่างพอดิบพอดี แต่เจ้าก็ทำผลงานใช้ได้ ถ้าเทียบกับระดับความสามารถในปัจจุบัน…”
ปู้ฟางพูดเป็นน้ำไหลไฟดับเหมือนท่อรั่วทุกครั้งที่ต้องวิจารณ์อาหาร เขามีหลายอย่างที่อยากพูด และจะพูดไปเรื่อยๆ ไม่มีที่สิ้นสุดจนกว่าจะหนำใจ นอกจากนี้ยังไม่มีการรักษาน้ำใจใดๆ ทั้งสิ้น แถมยังชี้จุดออกทุกจุดไม่ว่าจะเล็กน้อยเพียงใดอีกด้วย
อวี่ฝูพยักหน้ารับคำติชมอยู่ตลอด สีหน้าของนางเปลี่ยนจากกระวนกระวายเป็นสงบนิ่ง จากนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นความผิดหวัง
ข้าวผัดไข่ฝีมือนางถูกปู้ฟางติเสียจนไม่เหลือชิ้นดี เมื่อเห็นว่ามันมีข้อเสียมากมายก่ายกองถึงเพียงนี้ ก็คงเป็นการยากยิ่งที่ปู้ฟางจะรับนางเป็นแม่ครัวฝึกหัดของร้าน…นางทำไม่สำเร็จแน่ ไม่ต้องบอกก็รู้
“เจ้าต้องมั่นใจในตัวเอง ในฐานะคนทำอาหาร เจ้าต้องมั่นใจในสิ่งที่ตนเองทำ และเชื่อมั่นในคุณภาพอาหารของตน อาหารของเจ้าอาจจะไม่ได้อร่อยเลิศเลอที่สุด แต่เจ้าก็ตั้งใจทำมันอย่างเต็มที่ ความทุ่มเท พลังใจ และความมั่นใจของเจ้าจะส่งผลต่ออาหารที่ทำ และทำให้อาหารของเจ้าอร่อยมากขึ้นไปอีก”
เมื่อได้ยินคำพูดของปู้ฟาง โอวหยางเสี่ยวอี้ก็ดึงหน้าขุ่นเคืองทันที
