งร้านนี้ได้เช่นนั้นหรือ
แค่คิดอาหนีก็น้ำลายไหลแล้ว
“เถ้าแก่ปู้ แล้วข้าเล่า ข้าขอเรียนทำอาหารจากท่านด้วยได้หรือไม่” อาหนีเอามือทาบอกที่มีแต่มัดกล้ามพลางตะโกนถาม
ปู้ฟางตวัดสายตามองอาหนี เสียงของระบบดังขึ้นในศีรษะของเขาทันที ความสามารถของอาหนีนั้นจัดว่าแย่กว่าโอวหยางเสี่ยวอี้เสียด้วยซ้ำ…หมอนี่ควรทำหน้าที่เป็นคนกินเหมือนเดิมน่าจะเหมาะสมที่สุดแล้ว
อวี่เฟิงไม่เคยคิดมาก่อนว่าจู่ๆ อวี่ฝูจะส้มหล่นเช่นนี้ เขาคิดคำนวณอย่างรวดเร็วในศีรษะ ที่ร้านนี้มีทั้งอสูรเวทในตำนานและหุ่นเชิดลึกลับ แปลว่านางจะปลอดภัยอย่างแน่นอน เมื่อกลับไปถึงเผ่า เขาตั้งใจว่าจะออกชำระแค้นของตนเอง ซึ่งแปลว่าเผ่าของเขาจะต้องตกอยู่ในความโกลาหล การที่อวี่ฝูอยู่ที่นี่แปลว่าตัวนางจะปลอดภัยไร้ห่วง
อวี่เฟิงหยีตาแต่ในใจกลับตัดสินใจมั่นเหมาะแล้ว
ทั้งสามออกจากร้านแล้วกลับมายังโรงเตี๊ยม
“ท่านพ่อ ข้าควรตอบอย่างไรดีเจ้าคะ” อวี่ฝูตาโต หันไปมองบิดาเพื่อหาคำตอบ หยิงสาวเข้าใจดีว่าหากนางเลือกอยู่ นางจะต้องลากับอวี่เฟิงและอาหนีที่นี่
เผ่ามนุษย์อสรพิษของพวกเขามีผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งอยู่ไม่มาก แปลว่าทั้งสองจะอยู่ที่นี่นานไม่ได้
“ลูกข้า นี่เป็นโชคของเจ้าแล้ว เถ้าแก่ปู้นั้นไม่ใช่คนธรรมดา การได้เรียนวิชาการทำอาหารจากเขาถือเป็นพรของเจ้าโดยแท้” อวี่เฟิงยิ้มพลางลูบศีรษะบุตรสาว
“ใช่แล้ว อวี่ฝู หากไม่ใช่เพราะเถ้าแก่ปู้ทำเมินข้า ข้าคงตามเขาไปสุดขอบโลกแล้ว
