ระหว่างการสู้รบนั้น กองกำลังของเราขาดอาหาร พระองค์เองท้องว่างไปทั้งวัน ด้วยความที่ตาแก่คนนี้เป็นห่วงสุขภาพขององค์จักรพรรดิ ข้าเลยบุกตะลุยเข้าไปยังดินแดนอันตราย แล้วสังหารอสูรเวทระดับห้าตายคามือ จากนั้นก็ทำอาหารด้วยเนื้อของมัน รสชาตินั้น…จึ๊ๆ แค่คิดข้าก็น้ำลายสอแล้ว
“ข้าไม่ได้โม้นะ แต่เนื้อย่างนั่นอร่อยจริงๆ มัน…ห่างชั้นจากเนื้อตุ๋นตำรับจีนของเถ้าแก่ปู้อยู่…นิดหน่อยเท่านั้น” ผู้เฒ่าโอวหยางย้อนนึกถึงความหลังสมัยวัยหนุ่ม
ชายชราลูบเคราของตนพลางเล่าต่อไป พอเล่าไปถึงจุดที่ตื่นเต้นที่สุดของเรื่องเขาก็โบกมือหยอยๆ ด้วยความตื่นเต้น
ทันใดนั้นเสียงระเบิดดังตู้มก็ทำเอาทุกคนที่ยืนอยู่นอกห้องครัวต้องสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ
เปลวไฟในห้องครัววูบวาบไปมา จากนั้นกลิ่นประหลาดก็โชยออกมา
ดวงตาของสมาชิกตระกูลโอวหยางทุกคนมืดมนลงทันที
แอ๊ด
ประตูครัวเปิดออกในที่สุด ใบหน้าขาวของโอวหยางเสี่ยวอี้แต้มไปด้วยเขม่าสีดำเต็มไปหมด นางย่องออกจากครัวเหมือนแมวดำตัวน้อย ในมือถือชามกระเบื้อง ใบหน้าตื่นเต้น
“ท่านปู่ ท่านพ่อ ท่านแม่…มาลองชิมดูสิเจ้าคะ ข้าวผัดไข่ชามแรกในชีวิตข้า!”
