นที่หน้าร้านแล้วกลับเข้าครัวไป หยิบวัตถุดิบออกมาเตรียมเพื่อเริ่มฝึกทำอาหาร
…
ณ จวนโอวหยาง
คืนนี้คนในตระกูลโอวหยางไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันสักคน
ที่นอกห้องครัว ทุกคนในตระกูลโอวหยางต่างเดินวนไปวนมาด้วยความกังวลใจ ผู้เฒ่าโอวหยางลูบเคราขาวของตนเอง ดวงตาหันไปมองห้องครัวที่จุดไฟสว่างเป็นครั้งคราว เขาถอนใจพลางส่ายหน้า จากนั้นก็เดินวนไปวนมาดังเดิม
แม่ทัพใหญ่โอวหยางซงเหิงเองก็ถอนหายใจยาวออกมาเช่นกัน แล้วก็ทำท่าทางเหมือนบิดาของตนไม่มีผิด
สามยักษ์ร้ายแห่งตระกูลโอวหยางยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น พวกเขาจ้องเขม็งเข้าไปในครัว
“ท่านพี่ คิดว่าเสี่ยวอี้จะทำสำเร็จหรือไม่เจ้าคะ” มารดาของโอวหยางเสี่ยวอี้ถามโอวหยางซงเหิง นางกำผ้าเช็ดหน้าเอาไว้แน่นพลางมองเงาที่กำลังสาละวนอยู่ในห้องครัวด้วยความกังวลใจ
“นี่เป็นครั้งแรกที่เสี่ยวอี้เข้าครัวก็จริง แต่นางได้รับช่วงพรสวรรค์ในการทำอาหารจากข้าคนนี้ไปเต็มๆ นางจะต้องทำข้าวผัดไข่ออกมาได้แสนอร่อย จนทำให้ทั้งจักรวาลต้องสั่นสะท้าน และทวยเทพต้องแซ่ซ้องสรรเสริญแน่นอน!” โอวหยางซงเหิงปลอบใจมารดาของโอวหยางเสี่ยวอี้ จากนั้นก็ตบหน้าอกตนเองด้วยความมั่นอกมั่นใจ
ผู้เฒ่าโอวหยางเหลือบมองบุตรชายตนเองพลางหัวเราะเสียงเย็น “เจ้าหมายความว่าอย่างไรกันที่ว่าเสี่ยวอี้ได้พรสวรรค์การทำอาหารจากเจ้า นางได้มาจากข้าต่างหาก ข้ายังจำได้ดีถึงตอนที่ข้าติดตามองค์จักรพรรดิฉางเฟิ่งไปทำภารกิจที่สำนักสวรรค์อำพัน
