นนี้
หลังจากลูบขนดำมันเงาของเจ้าดำเสร็จ ชายหนุ่มก็เดินกลับเข้าร้านไป เขาลากเก้าอี้มาวางตรงทางเข้าร้านแล้วนั่งลงอย่างสบายตัว พลางหยีตามองท้องฟ้าเบื้องหน้า
ตรอกเล็กเต็มไปด้วยคนงานที่จีเฉิงเสวี่ยส่งมาเพื่อซ่อมพื้นและกำแพงที่เสียหาย พื้นตรอกนั้นแหลกสลายกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ส่วนกำแพงก็พังไม่ต่างกัน
คนงานที่ส่งมามีไม่มากแต่กลับสามารถซ่อมตรอกได้อย่างรวดเร็ว
เจ้าอ้วนจินและผองเพื่อนเดินเข้าตรอกมาด้วยท่าทางกระชุ่มกระชวย พวกเขาไม่ได้เข้ามาที่ร้านสองสามวันแล้ว เนื่องจากร้านของปูฟ่างในช่วงนั้นอันตรายเกินไปเพราะถูกผู้ฝึกตนระดับสูงล้อมเอาไว้หมด ทำให้เจ้าอ้วนจินต้องกลั้นใจเดินผ่านตรอกทุกครั้งที่แวะเวียนมาแถวนี้
แต่พอได้ข่าวว่าสถานการณ์คลี่คลายลงแล้ว เขาก็รีบเรียกเพื่อนฝูงมารวมตัวกันเพื่อไปที่ร้านทันที เพราะอดทนที่ไม่ได้กินอาหารรสเลิศไม่ไหวอีกต่อไป
“เถ้าแก่ปู้ ไม่ได้เจอกันเสียนาน” เจ้าอ้วนจินทักทายปู้ฟางอย่างเป็นอันเอง เขาหยีตาจนเหลือเป็นสระอิ
ปู้ฟางที่กำลังเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ขยับตัวทันที เขากะพริบตามองเจ้าอ้วนจิน สำรวจชายร่างใหญ่ตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้า ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว
เถ้าแก่ปู้เป็นอะไรไป สายตาดูไม่ชอบมาพากลแม้แต่น้อย ใบหน้าของเจ้าอ้วนจินเต็มไปด้วยความประหลาดใจแกมสยอง เหตุใดเถ้าแก่ปู้จึงมองเขาด้วยสายตาชวนขนลุกเช่นนี้
ปู้ฟางเห็นเจ้าอ้วนจินแล้วก็อดนึกถึงภารกิจฉ
