เบิกโตเป็นไข่ห่าน ปากอ้ากว้างหุบไม่ลง ทั้งยังต้องสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความทึ่งเป็นครั้งคราว
…
บรรดาผู้ฝึกตนผู้แข็งแกร่งพากันจากนครหลวงไปคนแล้วคนเล่า จนนครหลวงที่เคยเนืองแน่นไปด้วยขั้นเทพแห่งสงครามกลับคืนสู่สภาวะปกติสุขอีกครั้ง
อูอวิ๋นไป๋และอาจารย์อาอู่ถูกจ่านคงนำตัวกลับไป แต่ก่อนจะลาจาก หญิงสาวก็ไม่ลืมทวงสัญญาจากอาหนี
อาหนี อวี่เฟิงและบุตรสาวตั้งใจจะบอกลาปูฟ่างก่อนกลับ ด้วยเหตุนี้จึงตัดสินใจอยู่ในนครหลวงต่ออีกสองสามวัน
เจ้ามู่เฉิงนั้นบาดเจ็บสาหัสด้วยฝีมือของจ่านคง และหลบหนีออกจากนครหลวงไปนานแล้ว ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเขาไปกบดานอยู่ที่ไหน การไม่ได้เข้าร่วมการเผชิญหน้าในตรอกเล็กนั้นถือว่ายังเป็นโชคของเขาอยู่บ้าง เนื่องจากหากตัวเขาโผล่ไปที่นั่น ก็น่าจะได้รับบาดเจ็บสาหัส หรือไม่ก็กลายเป็นเพียงกองเลือดนองอยู่บนพื้นอย่างแน่นอน
หลังจากที่บรรลุขั้นปราณเรียบร้อย หนี่หยันก็ลากตาแก่ขี้เมาออกจากร้านของปู้ฟาง สีหน้ารังเกียจที่นางแสดงต่อพวกเขาสองคนทำให้แม้แต่ปู้ฟางเองยังต้องงง
การต่อสู้ในตรอกของนครหลวงจบลงอย่างเงียบเชียบ การปะทะกันของกลุ่มผู้ทรงพลังนำมาซึ่งผลลัพธ์อันน่ากลัว ไม่มีใครรู้ว่ามีผู้ฝึกตนเสียชีวิตที่หน้าประตูร้านไปเท่าไร แม้แต่พื้นหน้าร้านเองยังเต็มไปด้วยกองอิฐหินดินปูนที่กระจุยกระจายจนไม่เหลือเค้าเดิม ช่างเป็นภาพที่น่าหวาดหวั่นอะไรเช่นนี้
กลุ่มสิบสามกองโจรรอดชีวิตจากเหตุการณ์เสี่ยงตายมาได้
