ความเลวมามากจนไม่อาจให้อภัย ก็ได้พบจุดจบที่สาสมเสียที
จ่านคงมองผิวหนังที่หลุดลอกออกมาของพ่อครัวเงา ใบหน้าภายใต้หน้ากากเงินของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที
“ไอ้หมอนี่มันต้องกินยาอะไรเข้าไปเป็นแน่ แต่ผลข้างเคียงเช่นนี้…แค่เห็นข้าก็ขนลุกแล้ว”
“พวกเจ้าทั้งสองไม่คิดว่าผลข้างเคียงนี่มันคล้ายวิธีการที่ลัทธินั้นใช้หรอกรึ” เปี้ยนฉางกงสูดหายใจเข้าลึกแล้วถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ตาแก่ขี้เมาและจ่านคงชะงัก จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
“หมายถึงยาที่ไอ้หมอนี่…เอ่อ ไอ้ซากเวรนี่กินเข้าไป มีความเกี่ยวข้องกับลัทธิอสุราที่ครอบงำกดขี่ดินแดนทางฝั่งเหนือมาหลายพันปีเช่นนั้นหรือ” ตาแก่ขี้เมาถามเสียงเข้ม
ลัทธิอสุราเป็นสำนักชั่วร้ายที่ถูกโค้นล้มจนหมดอำนาจมานานหลายปีแล้ว
“ข้าแค่เคยอ่านเรื่องโอสถที่มีนามว่าโอสถกลืนวิญญาณซึ่งบันทึกไว้ในวิหารเทพเจ้าแห่งดินแดนป่ารกชัฏเท่านั้น มันบอกไว้ว่าโอสถนี้จะทำให้ผู้กินดึงพลังสูงสุดของตนออกมาได้ เป็นการเสริมพลังกายและพลังปราณให้ผู้กินชั่วคราว แต่ผลข้างเคียงนั้นโหดร้ายป่าเถื่อนเป็นอันมาก ไอ้ซากเน่านี่น่าจะใช้วิธีบางอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งโอสถกลืนวิญญาณก็เป็นได้”
เปี้ยนฉางกงค้อมหลังลงมองพ่อครัวเงาที่ผิวหนังกำลังเปื่อยยุ่ยผุพัง สีหน้าเริ่มทวีความรังเกียจเดียดฉันท์มากขึ้นเรื่อยๆ
จ่านคงสูดหายใจเข้าลึก ใบหน้าเคร่งขรึมจริงจัง จากนั้นเขาก็ทำมือคารวะตาแก่ขี้เมาและเปี้ยนฉางกงก่อนเอ่ย “หา
