งแท้
ปัง!!
จ่านคงตบอีกครั้ง ไม่ได้แสดงท่าทีว่าจะเมตตาชายตรงหน้าแม้แต่น้อย ใบหน้าของเขานิ่งขรึม แต่ภายใต้หน้ากากสีเงินกลับซ่อนแววเย้ยหยันเอาไว้
“เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงมาข่มขู่ยอดขุนพลอย่างข้า” จ่านคงตอบเสียงเย็น เขาเอาชนะสุนัขสีดำตัวนั้นไม่ได้ แต่จะไม่มีวันแพ้ไอ้คนที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าเช่นนี้แน่นอน
“ไอ้เวรนี่! ไปตายเสีย!” ควันสีดำพวยพุ่งออกจากร่างพ่อครัวเงา เขาตะโกนขึ้นอย่างโกรธเกรี้ยวปนกระวนกระวาย
ปัง!!
ทว่าควันสีดำยังพุ่งออกมาไม่ทันหมดดี เปี้ยนฉางกงก็จัดการเตะพ่อครัวเงาเข้าเต็มรัก จนเขาปลิวออกจากร้านไปนอนพังพาบอยู่ในตรอกด้านนอก
“ท่าทางจะปัญญานิ่ม”
เปี้ยนฉางกงและจ่านคงหันมามองหน้ากันแล้วหัวเราะ ก่อนจะพุ่งออกจากร้านไป
ตอนนี้พวกเขากำลังหดหู่ใจมากและรู้สึกอยากระบายอารมณ์เสียหน่อย แล้วไอ้โง่บ้าเซ่อนี่ก็โผล่มาพอดี…ช่างพอเหมาะพอเจาะกับการเป็นกระสอบทรายโดยแท้
เจ้าดำนอนอืดอยู่หน้าร้าน เหลือบตามองฉากการตะลุมบอนฝ่ายเดียวอย่างง่วงงุน ก่อนจะอ้าปากหาวออกมา
เสียงโหยหวนของพ่อครัวเงาดังมาไม่ขาดสาย เขามั่นใจมาตลอดว่าตนเองจะสามารถแสดงทักษะที่แสนยอดเยี่ยมออกมาได้ แต่ตอนนี้กลับถูกสองคนนี้อัดเสียน่วม
การที่เขาโต้กลับอะไรไม่ได้เลย แสดงให้เห็นว่าสองคนนี้เป็นขั้นเทพแห่งสงครามตัวจริงเสียงจริง
เซียวเหมิงยืนพิงประตู ดวงตามองไปยังพ่อครัวเงาที่มีสภาพน่าอดสู ในใจก็รู้สึกยินดีปรีดาขึ้นมาทันที
“ใช้ให้ข้าทาส
